*~TopnyonG is DeSTinY~*

เซ็งครับ......ทงยองเบคนนี้กำลังเซ็ง

 

ให้ตายเหอะ!

 

ไม่รู้ผมต้องตามล้างตามเช็ดเรื่องบ้าบอของไอ้เพื่อนร่วมวงสองคนนี้ไปอีกนานแค่ไหนกัน?..

 

จริงๆก็เชื่อหรอก ว่าไม่ได้โง่ทั้งคู่นั้นแหละ มัวแต่มาตั้งแง่ตั้งง่ามกับอยู่ได้ โว๊ะ....เบ้ละเหี่ยใจจริ๊งงง ...

 

เมื่อสองชม.ที่แล้วหลังจากที่ท็อปฮยองออกมากับเท็ดดี้ฮยอง ผมกำลังนั่งคุยกะไอ้ตี่น้องเกือบสุดท้องอย่างออกรสชาติ ..จู่ๆก็มีมือขาวๆเรียวๆกระตุกเสื้อผมไม่หยุดจากด้านข้าง ...

 

...คือก็รู้แหละครับ ว่าไอ้”ปล่อยของ”ของคนพี่น่ะ มันก็สะกิดต่อมไอ้เพื่อนผมอยู่ใช่น้อย แต่คนมันฟอร์ม คนมันซึน ต้องทำเหมือนไม่สนใจเค้าก่อน...ไม่งั้นเสียท่าเคะราชินีแย่!

 

..................

 

สุดท้ายใครซวยละครับ....ถ้าไม่ใช่ไอ้ยองเบคนนี้!!

 

 

“ยองเบ กูอยากไปเดินเล่น...ไปเป็นเพื่อนหน่อยดิ๊”เคะราชินีส่งสายตาแกมบังคับมาให้ผม

 

“มึงอายุเท่าไหร่...ไอ้จี”ผมถามไปอย่างเลี่ยงสุดชีวิต มือตะปบขาแดซองไว้ ...ตี่ รั้งกูหน่อย ฮือออ ~~

 

 

“ก้อเท่ามึงอะ...อย่ามาถามปัญญาอ่อน..ลุก!”นั่นไงครับ .... เหวี่ยงเข้าหน้าผมเต็มๆ

...คือแบบ กูเป็นคนดีนะ ....แต่เรื่องของผัวเมีย(ในอนาคต)กูไม่อยากยุ่ง(โว้ย)ครับ 

 

 

ถึงมันจะน่าสนุกนิดหน่อยก็เถอะ ….นิดหน่อยจริงๆนะ อิอิ

 

 

ไอ้แด๊น้องรักมองผมยิ้มๆ

 

....สายตาอ้อนวอน(ที่ตี่ไม่แพ้กัน)ของผม  ถูกส่งไปหาน้องหวังจะให้ช่วย

 

 

“ไปเถอะฮะ  ผมว่าท่าทางพี่ก็อยากไปเดินเล่นนะ”

แอร๊...! ถ้าผมไม่ได้ตาฝาด ใครก็ได้ช่วยยืนยันที ว่าเมื่อกี๊ไอ้นี่มันขยิบตา(ตี่ๆ)ของมันให้ผม เป็นเชิงว่าส่งไปเป็นCNNแล้วอย่าลืมกลับมารายงานนะ อะไรประมาณนี้

 

กลับมาเมิงตายยยยยย ไอ้เด็กลูกทุ่งงงงงงง โฮกกกกก

 

                                                   ---------------

 

ตอนนี้ผม และไอ้จี(งี่เง่า ซึน และกูเซ็งมัน!) มานั่งเบียดกันแถวโต๊ะมุมหลืบลึกหน้าห้องน้ำ ณ ผับประจำของแก๊งเท็ดดี้ฮยอง

 

ผับแห่งนี้โอนเนอร์เป็นเพื่อนกับแทบินฮยอง  เลยค่อนข้างไว้ใจได้ว่าพฤติกรรมเมาแล้วรั่วของพวกผมจะไม่กลายเป็นข่าวในวันรุ่งขึ้นอย่างแน่นอน

 

โต๊ะระดับวีไอพีหน้าเวทีเป็นที่สิงสถิตของก๊วนเท็ดดี้แอนเดอะแก๊งค์อยู่ในโลเกชั่นที่แอบสโตรคได้สะดวกพอดี

 

.........ซึ่งก็แน่นอน คนเลือกมุมนี้คือไอ้จีซึ่งให้เหตุผลว่า

 

........วันนี้กูติสอยากได้ธีมและพร็อพเป็นห้องน้ำ

 

......................................

 

.....พอถามว่าไหนว่าจะเดินเล่น มันตอบว่า

 

...........ไม่เคยเห็นใครเดินเล่นในผับ กูเลยอยากเป็นผู้ริเริ่ม  ก็แค่นั้น

 

 

ชิททท....โรคปากแข็งนี่เป็นพันธุกรรมจากดาวแม่รึไงครับ.....เบ้ไม่เข้าใจ-_-;

 

ผมนั่งสำรวจโต๊ะของพวกพี่ๆ1Tymไปเรื่อยเปื่อย สาวสามในสี่ของผับดูเหมือนจะสนใจโต๊ะนี้กันเป็นแถบ ไม่ว่าจะส่งสายตา หรือเดินไปยั่วข้างๆก็เถอะ

 

แต่หนึ่งในนั้นมีสาวใจกล้าเดินไปนั่งอยู่บนตักท็อปฮยองด้วย …แต่ถ้ามองไม่ผิด ทั้งทรงผม ความสูง..คล้ายใครบางคนอย่างไม่ต้องสงสัยเลยแฮะ....

 

โว้ววว ...นี่เหรอจัดหนักที่ว่า....[0 . . o] !!!

 

ระเบิดดาวแม่จะลงมั้ย วันนี้??

 

หันไปที่โต๊ะตัวเองอีกทีมีเครื่องดื่มวางไว้พร้อม ... เมิงสั่งตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย ไอ้จี -*-

แต่ไอ้ที่เคืองกว่านั้นคือมันกระดกเอาๆ ไม่เกรงใจคนมาด้วยเลยเว้ยเฮ้ย

 

“เฮ้ย เมิง สต๊อป!” ผมยื่นปางค์ห้ามญาติไปหาจียง มองหน้ามันด้วยความสงสัย มันเมาเหล้าหรือเมารักวะ อารมณ์นี้ ...

 

“อย่าห้ามกู ...เตี้ย...มึงดูมันดิ...มันทำไรได้กูก้อต้องทำได้....ชริ”ปากอิ่มของมันเอ่ยกับผมเมื่อแก้วที่6ไหลรินเข้าปากมันไปแล้ว....

 

“เวร...เอาไงดีเนี่ย”

 

หันไปหาท็อปฮยองตัวต้นเหตุถึงรู้ว่าที่ไอ้คนข้างผมมันเป็นแบบนี้เพราะผู้หญิงคนนั้นที่มือเริ่มจะซน ลูบไล้ไปตามไรผมสีดำนั่นแน่ๆ

 

.............

 

เย้ยยยย.... ชะนีนางนี้ช่างกล้ากระตุกหนวดดาวแม่

 

.................

 

“เอ่อ  กูว่า....กลับกันดีกว่ามั้ย?”ท่าจะไม่ดี.....เบ้ว่า.....หาทางหนีทีไล่กันเถอะครับ ....

 

“ไม่! กูจะอยู่ต่อ...เมิงกลับไปก่อนได้นะ”น่านไง วีนมาที่หน้ากูอีกหนึ่ง

 

ควอนจียงคร้าบบบ...... เมิงช่วยดูสารรูปตัวเองหน่อยเถอะ...หน้าแดงยังกะลูกตำลึง ............ตาปรือๆ จะหลับแหล่ไม่หลับแหล่.......ยังจะดื้ออีก........

 

.........ถึงเพื่อนเบ้จะแอบเซ็ง แต่กูไม่ปล่อยเพื่อนทิ้งไว้หรอกนะคร้าบบ ...

 

จียงหันหน้ามา......ร่างบางๆของมันค่อยๆซบลงกับไหล่ผม  มือเรียวเกาะบ่าเพื่อประคองร่างกาย ผมไม่อาจรู้ได้เลยว่าคนข้างๆอยู่ในอารมณ์ไหน....

 

ความสงสัยหยุดลงเมื่อรู้สึกถึงอะไรอุ่นๆรดรินบนเสื้อของผม...

 

.............

 

จียง..............

 

...........กำลังร้องไห้ ...

 

ผมโอบมือไปบนไหล่ของเพื่อนรักพลางบีบเบาๆเพื่อให้กำลังใจ.....

 

“อะไรๆมันอาจจะไม่เป็นอย่างที่มึงคิดหรอก เพื่อน....บางทีสิ่งที่ตาเมิงเห็น...ก็อาจไม่ใช่สิ่งที่สมองใครบางคนอยากสั่งการให้ทำจริงๆหรอก”

 

จียงพยักหน้ารับคำผมเล็กน้อย ก่อนจะนิ่งไป...ผมก็ไม่รู้จะทำไงนอกจากนั่งเป็นที่พึ่งพิงให้มันเงียบๆ ....

 

 

 

......................

 

 

 

“เฮ้ย...ไอ้ท็อป....ถูกใจจริงนะเมิง..น้องคนนี้เนี่ย...555.”เบ๊คยองกรอกน้ำสีสวยเข้าปากพร้อมแซวน้องที่นั่งตรงข้าม....ซึงฮยอนยกยิ้มมุมปากแบบแบดบอยตามสไตล์....

 

ก็นะ..........ถ้าให้เลือกจากที่มายืนตอแยอยู่รอบๆละก็.....

 

คนนี้.......

 

.............เห็นจะคล้ายที่สุดแล้ว...

 

เบ๊คยองหันไปมองหน้าเท็ดดี้ ต่างคนต่างยิ้มขึ้นมาพร้อมกัน......

 

ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าน้องชายเค้าแม่งเอาผู้หญิงคนนี้มาเป็นตัวแทนใคร....

 

ตอนที่สาวเจ้าเดินเข้ามาแทบินกับดองอุคถึงกับหันไปกระซิบกันว่าแอบคล้ายจียง..ทุกคนแอบลอบมองรอยยิ้มไอ้ท็อปก็เดาออกว่ามันคิดอะไร.....

 

เค้ารู้กันทั้งโต๊ะว่าไอ้ลิงน้องรักมันแอบชอบจียงอยู่.....มีก็แต่เจ้าตัวนั่นแหละ....ไม่รู้ซื่อบื้อรึรับอาการสับสน(ทางเพศ)ของตัวเองไม่ได้....

 

“ซึงฮยอนคะ....ชั้นออกไปเต้นนะ”ริมฝีปากที่เคลือบไปด้วยลิปสติกก้มลงมากระซิบข้างหู…ก่อนจะหอมแก้มเบาๆ...ขาเรียวยาวในรองเท้าส้นสูงก้าวออกไปที่ฟลอร์....

 

“อืมมมมมมม”อีกคนรับคำแบบไม่สนใจนัก ...หน้าตาคมเริ่มมีเลือดฝาดมากขึ้นเรื่อยๆ จากไวน์และแชมเปญที่ดื่มสลับกันไปมา ....

 

.......ศีรษะหนักอึ้ง ...เปลือกตาค่อยๆปิดลงช้าๆ...

 

….ป่านนี้นายนอนรึยัง....จียง....?

 

 

เสียงโหวกเหวกโวยวายยามผับปิดไม่ได้กระเทือนเข้าไปสู่โสตประสาทของร่างสูงที่นั่งหลับตาพริ้มเอกเขนกอยู่บนโซฟาหรูสีดำหน้าเวทีได้เลย .....

 

“วู้ววว แล้วงี้ใครจะลากมันกลับวะ”เท็ดดี้ยืนบ่นเป็นหมีกินผึ้งอยู่ข้างๆเบ๊คยอง คนตัวเล็กส่ายหัวด๊อกแด๊กเป็นคำตอบว่า ‘ กูไม่รู้วววว’

 

หมีเซ็งจิตจริงๆ ... ลิงข้างๆก็ช่วยไม่ได้ เอาแต่ยืนน่ารักไปวันๆ -*-

 

เท็ดดี้สะบัดหัวเดินหนีไปเข้าห้องน้ำ  ขายาวก้าวผ่านไปถึงโต๊ะที่มีเด็กหนุ่มสองคนใส่หมวกคุ้นๆเหมือนเคยเห็นที่ไหนนั่งก้มหน้าหลับเอาหัวพิงกัน....

 

หมวกคุ้นๆ เหมือนไอ้ยองเบ....ไอ้ข้างๆก็......

หมวกไหมพรมรูปดาว คุ้นๆ....เหมือนไอ้จี.....

 

ส่ายหัวอีกครั้ง.....ไม่ใช่ม้างงงง....มันจะมาทำใม.......

ขายาวก้าวเข้าไปในห้องน้ำ ..... ทำธุระส่วนตัวพลางคิดวนไปวนมา

 

ใช่......เอ๊ะ.....หรือไม่ใช่......???

 

ถ้าใช่จริงๆ..แม่งก็ตามไอ้ท็อปมาดิวะ......

 

…………………

 

เฮ้ยยยย ! น้องกูแม่งมีหวังว่ะ!!  ปาร์คฮงจุนดีใจ!!

 

เอ๊ะ....หรือไม่ใช่  ......แค่หมวกคล้ายกัน………

 

โว้วววว  ปาร์คฮงจุนสงสัย.....และปาร์คฮงจุนจะไม่ทน!!

 

................................

 

ล้างไม้ล้างมือเสร็จเรียบร้อย ร่างใหญ่คล้ายหมี เดินย่องอ้อมไปข้างหลังสองหมวกนั่นเงียบๆ

 

“เฮ้ย....ยองเบปะวะ” กระซิบค่อยๆ

 

ไม่มีเสียงตอบรับนอกจาก ........

 

........ZZzzzZZzzz….

 

.......................

………………

 

 

“ไอ้เบ้!!!!”   

 

คราวนี้ได้ผล! คนตรงหน้าสะดุ้งสุดตัวจนวัตถุบางๆข้างๆเกือบหล่นจากเก้าอี้ แต่ยังคงสภาพหลับได้เหมือนเดิม ดีนะที่เค้าประคองไว้ทัน....ไม่งั้นไอ้เด็กหน้าลิงเอาเค้าตายแหง

 

“ทะ...เท็ดดี้ฮยอง”.......ตกใจอะ.... เบ้ใจหายเลย.... หมีมาคำรามข้างๆกันดังแบบนี้ ...แง

 

“เออ....พี่เอง...มาไงอะ พวกแก  แล้วนั่นไอ้จีเป็นไร?” รู้หรอก ว่ามันเมาหลับ แค่อยากถามให้แน่ใจ  ฮงจุนอมยิ้ม...

 

“มันเมารักอะ ฮยอง555 เมื่อคืนแม่งเหวี่ยงให้ผมพามา ...แล้วตัวต้นเหตุล่ะฮะ?”

ยองเบตอบแบบไม่ปิดบัง เพราะเรื่องของคู่นี้รู้กันในหมู่1tymและ BBอยู่แล้ว(ยกเว้นมักเน่ที่วันๆสนใจแต่ไอติม)

 

“แม่งเหมือนกันชิบ....555+ ไอ้ท็อปเมาหลับอยู่ตรงนู้น นู่น ...”เท็ดดี้ชี้นิ้วไปทางโซฟาสีดำตัวเดิม....ยองเบมองตามแล้วก้ออดขำไม่ได้

 

....จะเหมือนกันไปไหนว้า ไอ้คู่บ้าคู่นี้ ...งอนกันแล้วมาเมาหลับเหมือนกันอีก!!

 

“พอดีเลย เอ็งขับรถมาใช้มั้ย น้องรัก....”เสียงเท็ดดี้หวานผิดปกติ  ยองแบรู้สึกเหงื่อในมือเริ่มซึมๆ เหมือนจะโดน”จัดหนัก”ยังงัยไม่รู้....

 

“ครับ ฮยอง”........กลืนน้ำลายลงคอ รอรับคำสั่งที่พอจะเดาได้....

 

“พามันกลับไปด้วยนะ ... พี่จะปิดประตูตีลิงน้อยวันนี้ 555”โบ้ยให้น้องด้วยเหตุผลที่ถ้าเบ๊คยองมาได้ยินคงกระโดดถีบยอดอกล่ำๆเป็นแน่แท้ ... วางระเบิดเสร็จก็เดินกลับไปที่โต๊ะเพื่อไปรายงานเดอะแก๊งค์อย่างรวดเร็ว…ทิ้งยองเบยืนน้ำตาตกในอยู่คนเดียว

 

โฮววววว....ถึงกูจะล่ำ แต่กะท็อปฮยองนี่ขอคิดอีกทีเถอะ ! ถึงหอคงต้องโทรเรียกตี่น้อยออกมาช่วยแบกละ กู TT . . TT

 

 

……………..

 

 

กว่าจะแบกไอ้พี่ใหญ่ที่ตัวใหญ่สมตำแหน่งออกมาจากผับได้ ยองเบพนันได้เลยว่าเค้าต้องเสียเหงื่อไปหลายถังแล้วแน่ๆ กะไอ้แห้งเพื่อนเค้านี่ไม่เท่าไหร่ ตัวเบาๆ บางๆแบบนั้น ...

 

คนที่ยังตื่นอยู่คนเดียวเปิดประตูด้านคนขับสตาร์ทเครื่อง...แล้วเหยียบคันเร่งออกตัวไปสู่”บ้าน”ของพวกเค้าอย่างไม่เร่งรีบนัก ก่อนเอื้อมมือไปปรับกระจกมองหลัง เหลือบดูคนเมาสองคนที่เวลาตื่นจะไม่ได้เห็นภาพแบบนี้เป็นอันขาด........

 

..หลับ.....

.......เอาหัวพิงกัน...แก้มใสบดเบียดราวกับหยอกล้อกันไปมาตามจังหวะการขับเคลื่อนของรถ...แขนทั้งสองเนบชิด...

 

........ไม่มีกำแพง .....ไม่มีอีโก้ให้เหนื่อยใจ.....

 

 

รอยยิ้มใสซื่อเหมือนเด็กๆระบายขึ้นบนใบหน้าคนขับ.....ถ้าตอนตื่นมันเข้าใจกันง่ายๆเหมือนจับวางท่าไหนได้ง่ายๆเหมือนตอนเมาแบบนี้ก็ดีสิ ... หึหึ

 

                                         ------------------------------------

 

“เฮ้ย  แดซองหลับยัง? ลงมาช่วยพี่หน่อยดิ” เสียงนุ่มถูกกรอกไปตามสาย เรียกน้องชายลงมาช่วยแบกกอริล่าขึ้นไปนอนพัก

 

ยองเบยืนหมุนแหวนเล่นรอแดซองเดินลงมาหาซักพัก ...

 

.สองคนในรถ........ยังอยู่ท่าเดิม .....

 

.......................................

 

ที่เป็นแบบนี้ก็เพราะไม่ยอมคุยกันนั่นแหละ....ความรู้สึกก็ตรงกันซะเปล่า ....คนเรานี่ก็แปลก...

 

แล้วถ้ามีโอกาสได้คุยกัน.....

 

.........อะไรๆมันจะดีขึ้นรึเปล่านะ?

 

..............................................

 

มุมปากยกยิ้มขึ้นช้าๆ พอดีกับที่แดซองเดินเข้ามาหา

 

“แดซองมาแล้วคร้าบบบบบบ~~”เด็กหนุ่มยิ้มตาหยี เดินมาหาอย่างอารมณ์ดี

 

“มานี่มา พี่มีไรจะบอก”พี่ชายดึงแขนน้องเข้ามาแล้วเริ่มกระซิบแผนการณ์กระชับมิตรระหว่างชาวดาวแม่กับกอริลล่า

 

“อือ .....ฮะ.....ห๊า....งื้อออ....แบบนั้นจะดีเหรอฮะ”แดซองรับคำเป็นท่อนๆ หลังจากได้ฟังคำสั่งจากผู้พี่

 

“มันต้องแบบนี้แหละ....อะไรๆมันจะได้เข้าที่เข้าทางซะที”ยองเบยิ้มตบท้ายอีกหนึ่งทีแล้วทั้งสองคนก็ช่วยกันประคองสมาชิกอีกสองคนขึ้นห้องนอนไป

 

ยองเบกับแดซองได้แต่คิดว่า พรุ่งนี้เช้าจะเป็นเช้าที่สดใสของคู่ปากแข็งนี่ซักที ......

 

                             ............................................................

edit @ 25 Aug 2010 17:42:07 by pomu69