*~TopnyonG is DeSTinY~*

I’m Going Crazy

Part 4

 

“จียง .... ขอซีอิ๊วหน่อย”ผมสะกิดคนข้างๆที่ดูเหมือนจะตั้งใจก้มหน้าก้มตากินข้าวซะเหลือเกิน

 

มือเรียวของจียงหยิบมายองเนสขวดสีครีมยื่นมาตรงหน้าผม .....

แล้วมันก้อก้มลงกินข้าวต่อไป ไม่เงยมามองซักนิด ว่ามันหยิบอะไรส่งมา.....

 

เอิ่ม....กรุณาดูบ้างอะไรบ้าง....

 

ผมกวาดตามองก็พอจะรู้สาเหตุอาการเพื่อนข้างๆ......

 

ไอ้ลิงฮยองนั่น....นั่งตรงข้ามหมาจมูกบานข้างผม....ตาคมจ้องยังกะจะกินไอ้จีแทนข้าวอยู่แล้ว.....-*-

 

ไอ้นี่ก้อเขินซะ ..... ถ้าแอบเอาหลักฐานแห่งความรักของมันสองคนไปเปิดประจานที่โปรเจ็กเตอร์วายจีจะเป็นยังงัยฟะ ...

 

เบ้ละหมั่นไส้.....คนมีความรัก......ชิ

 

ผมวางซีอิ๊ว(?)ของไอ้จีลงข้างโต๊ะ หันไปพูดกับคู่กรณีอีกคน....

 

“ฮยอง....หยิบมายองเนสให้ผมหน่อย”

 

มือหนายื่นไปหยิบซีอิ๊วขวดที่ผมอยากได้ยื่นส่งมาโดยตายังคงจับจ้องอยู่ที่เดิม......

 

น่านไง.....กูว่าและ...แต่เพราะว่าทงยองเบฉลาด ...เลยได้ซีอิ๊วสมใจ...555+

 

มักเน่กับแดซองก้มหน้าก้มตากินอย่างเมามัน ไม่ปล่อยให้อะไรล้ำเข้าไปในโลกของความอร่อยของพวกมันได้เลย 

 

ผมส่ายหน้ามึนๆก่อนกินข้าวต่อไป  ตาก็แอบลอบมองคู่บ้าข้างๆไปด้วย

 

ตกลงที่เมื่อวานนัวกันขนาดนั้นยังไม่รู้เรื่อง??? ..

 

หรือต้องมีไฟล์ทบังคับอีกฟะ........

 

เบ้ไม่เอาแล้วนะ............เบ้เหนื่อย.........ฮืออออออ.....

 

...........ทงยองเบแอบปาดเหงื่อในใจ.................

 

.......................................

 

Tttrtttttttttttrrrrrrrrr

 

ท็อปยกโทรศัพท์ขึ้นมาแนบหู  ก่อนจะเดินเลี่ยงเข้าไปในห้องของตัวเองเงียบๆ

 

แน่นอน.........การกระทำทั้งหมดอยู่ในสายตาร่างบางบนโซฟาทั้งหมด

คิ้วบางขมวดเล็กน้อยความสงสัยก่อตัวขึ้นพร้อมกับอาการไม่พอใจเล็กน้อยจากเหตุเมื่อเช้า....

 

ตั้งแต่ตื่นขึ้นมา.......

ออกจากห้องนอนมาเจอหน้ากัน ......

หมอนั่นไม่ได้คุยอะไรกับเค้ามากไปกว่าคำว่า........

 

“อรุณสวัสดิ์  จียง......”พร้อมด้วยออพชั่นยิ้มหวานหนึ่งที.....ก็เท่านั้น....

 

เอ่อ.....อยากจะถามอยู่หรอก......

 

ไม่มีอะไรอยากบอกมากกว่านี้เหรอ......

 

ซักนิดก็ได้.......หน่อยนึงก็ยังดี.......

 

สรุปไอ้ลิงนั่นก็เงียบ.....ต้องให้เค้าเป็นคนเอ่ยปากก่อนรึไงห๊ะ!....

 

เหอะ......ถึงผมบอกไอ้เบ้ไปเมื่อวาน ว่าจะบอก จะพูด.......

 

แต่ควอนจียงคนนี้.....ขอได้ยินจากปากอีกคนเพื่อความแน่ใจก่อนได้มั้ยล่ะ.....

 

คือไม่ได้กั๊ก แต่มันไม่ชินอะ ที่จะต้องบอกเรื่องแบบนี้กับใครก่อน........ก็เท่านั้น....

 

ถ้าผมพูดไป....แล้วมันไม่ได้เป็นอย่างที่คิดล่ะ....ไม่เอาหรอก....

 

คนอย่างควอน จียง....ไม่ยอมให้เกิดอะไรด่างพร้อยในประวัติศาสตร์แน่นอน....

 

แค่ยอมรับว่าชอบผู้ชายด้วยกันก็ช็อกพอแล้วเหอะ.....

 

แล้วถ้าพูดไปแล้วเก้อ.....ถ้าไอ้ลิงนั่นไม่ได้คิดอะไรกับเค้า....เกิดแค่อยากแหย่เค้าเล่น........ไม่อายไปสามบ้านแปดบ้านเหรอ?

 

ไม่ได้ลืมนะ....ไม่ได้ไม่เข็ดด้วย.....กับเรื่องที่ยองเบพูด......

 

แต่เข้าใจกันบ้างดิ............

 

คือ.....ก็เพิ่งจะมีความรักกับผู้ชายด้วยกัน.......เป็นครั้งแรก....

 

....มันทำอไรไม่ถูกอะ....ไปไม่เป็นจริงๆ.....

 

ขอหยิ่งซัดนิดจะผิดมั้ย?....

 

...................จียงสะบัดหัวเล็กน้อยไล่ความคิดฟุ้งซ่านออกไปจากหัว........

 

ซักพักคนที่เพิ่งคิดถึงก็เดินออกมาจากห้อง....พร้อมกระเป๋าเป้ใบเก่ง....

 

นายจะออกไปไหนเหรอ?......

 

คิดได้แค่ในใจ....แต่ไม่กล้าเอ่ยปากถาม...

 

“แดซอง....ยอนซอกฮยองโทรมาหาพี่....เห็นว่าจะคุยเรื่องงานนิดหน่อย....เดี๋ยวนายออกไปพร้อมพี่เลยละกันนะ  ไปแต่งตัวไป...เดี๋ยวรอ”

เทมป์ว่าพลางเดินมานั่งลงบนโซฟาข้างผม ....

 

เบาะสีน้ำตาลเข้มยวบลงตามน้ำหนักที่ทิ้งลงมา...

 

ผมสะดุ้งเล็กน้อย....เมื่อตาคมๆนั่นหันมามองผม....มือซ้ายของผมกับมือขวาของเทมป์วางอยู่ใกล้กัน....ผมรู้สึกถึงความร้อนที่แผ่ออกมาจากหน้าตัวเองยังไงไม่รู้แฮะ.....

 

....ผมพยายามให้ความสนใจกับรายการในทีวีตรงหน้าทั้งๆที่ใจมันเต้นตูมตามอย่างบอกไม่ถูก.....

 

อะไรกัน แค่เทมป์มานั่งข้างๆแค่นี้..เป็นอะไรไปเนี่ย....จียง

 

ทำยังกะคนไม่เคยมีความรักอย่างงั้นแหละ.....

 

.........................

 

ซึงฮยอนลอบมองหน้าคนตัวเล็กข้างๆเงียบๆ.....

 

ที่จริงก็สังเกตุตั้งแต่เข้าไปคุยโทรศัพท์ในห้องแล้วล่ะ .....ว่ามองอยู่

 

แต่ไม่รู้จะพูดอะไรนี่นา.....เห็นเค้าเป็นแบบนี้ก็เถอะ.....นิ่งๆ...แต่ข้างในมันเขินมากเลยนะ! .....

 

เมื่อเช้าเจอหน้ากันตอนออกมาจากห้องก็ไม่รู้จะพูดอะไรนอกจากคำว่า อรุณสวัสดิ์ ......

 

สิ้นคิดจริงๆ  ซึงฮยอน ..-*-

 

ทั้งๆที่ในใจอยากจะเข้าไปกอดให้สมกับที่ทนมานาน.....

 

แต่มันเขินอ้ะ......ทำใมเวลากูเล่นอะไรปัญญาอ่อนกะน้องๆยังไม่เขินเท่านี้เลยฟะ

 

ทำยังกะคนไม่ประสาเรื่องความรักไปได้.......เฮ้อ....

 

................

 

ทงยองเบผู้สังเกตุการณ์สะกิดคังแดซองน้องตาตี่ผู้ร่วมอุดมการณ์ให้หันมาดูเหตุการณ์ตรงหน้า...ก่อนจะยิ้มให้กันเงียบๆ....

 

แดซองปล่อยให้ตี่ผู้พี่นั่งเฝ้าจับตาต่อไป โดยตนก็เดินไปแต่งตัวที่ห้องของตัวเอง....

 

“ฮยอง....เหยิบหน่อยฮะๆๆๆ...ซึงรีจะเล่นเกม”มักเน่น้อยวิ่งร่าถือจอยเกมเข้ามาที่โซฟาไล่ให้ท็อปเขยิบแบ่งที่ให้ตัวเองบ้างโดยไม่รอคำตอบ....แพนด้าน้อยแทรกตัวลงริมโซฟาด้านซ้ายจนท็อปต้องเขยิบไปชิดคนตัวเล็กข้างๆอย่างเสียไม่ได้

 

แขนทั้งสองคนเบียดกันชิด...ความอุ่นร้อนของร่างกายถ่ายทอดไปสู่อีกคน....ไม่ใช่ว่าโซฟาของวายจีเล็กจนต้องเบียดขนาดนี้หรอกนะ

 

แค่ชเวซึงฮยอนคนนี้รู้จักพลิกวิกฤติเป็นโอกาสโดยการเขยิบที่ว่างให้มักเน่เยอะหน่อย....ก็แค่นั้นเอง...

 

พอระยะห่างที่มีหายไป....เหมือนโดนถมด้วยความเขินลูกใหญ่....

 

หน้าแดงซ่านของคนข้างๆทำเอาคนตัวสูงอมยิ้มออกมาแบบปิดไม่มิด....

 

มือใหญ่ค่อยๆเลื่อนเข้าไปหามือน้อยของจียง...ก่อนจะกุมไว้หลวมๆ....ปล่อยให้คนข้างๆเขินแบบนี้แหละ...น่ารักดี....

 

ใช่ว่าเค้าเองจะไม่เขิน....แต่การอาการที่ออกมันต่างกัน... แค่นั้นเอง...

 

รู้สึกเหมือนที่เคยมีความรักมาทั้งชีวิตกลายเป็นเล่นพ่อแม่ลูกไปเลยแฮะ....ซึงฮยอนคิดในใจ...เขินกับตัวเองที่ไม่เคยเป็นอย่างนี้มาก่อน.....

 

ใช่ว่าเค้าไม่เคยคบใคร...เกิดมา20กว่าปี...ไม่เคยมีแฟน....คงเป็นไปไม่ได้หรอก.......

 

แต่ที่รู้สึกแบบนี้....ก็ครั้งแรก....

 

เขินขนาดนี้......ทำอะไรไม่ถูกขนาดนี้.....

 

ไม่เคยเป็นกับใครมาก่อน......

 

ทุกทีเค้าจะรุกเข้าหาอย่างไม่มีอาการประหม่าเลยซักนิด......

 

ไม่เคยกลัว.....ว่าจะไม่สมหวัง......เพราะไม่เคยมีคำนั้นอยู่ในประวัติการจีบสาวของชเวซึงฮยอนคนนี้ด้วยซ้ำ.....

 

 

แต่กับจียง...........

 

.......กลัว.....คนตรงหน้าจะไม่ได้คิดเหมือนกัน....

 

......ทั้งๆที่ได้กุมมือแบบนี้

 

.....หรือได้จูบ....แบบเมื่อวาน......

 

คนตัวเล็กไม่ได้ขัดขืน......แต่เค้าจะมั่นใจได้มั้ย?....ว่าคนตรงหน้าก็รู้สึกเหมือนกัน......

 

จียงไม่เคยบอกว่ารู้สึกยังไงกับเค้า......เค้าก็ยังไม่เคยเอ่ยความในใจออกไป.....

 

พอจะพูดก็มีมารกล้ามโตมาขวางซะนี่......-*-

 

เฮ้อออ.....เค้าจะมั่นใจได้ยังงัยนะ.....

 

ว่าจะคว้าจียงไว้ได้........ถ้าไม่มีคำใดยืนยันว่าใจตรงกันแบบนี้.....

 

......................................................

 

.....................................

 

“ฮยอง....ไปกันเถอะฮะ”เสียงแดซองเรียกอย่างกระตือรือล้นเรียกท็อปออกจากภวังค์.... มือใหญ่ค่อยๆปล่อยมือที่กอบกุมอยู่อย่างเสียดาย

จียงเงยหน้าขึ้นมามองร่างสูงนิดหนึ่งก่อนจะหันไปเอามือทั้งสองปิดหน้าเหมือนที่ชอบทำบ่อยๆเวลาอาย

 

นายน่ารักเกินไปแล้ว..จียง

 

แดซองใส่รองเท้ารออยู่ตรงหน้าประตูทางเข้า  ท็อปเดินไปใส่รองเท้าตัวเองบ้าง  แต่ตาก็ยังจับจ้องไปที่ๆใจของตัวเองฝากไว้ตลอดเวลา....จนประตูปิดนั่นล่ะ ถึงจะตัดสายตาคมๆนั่นออกจากตัวจียงได้......

 

“ไง.....ได้คุยกันรึยังอะ...”ยองเบเดินมานั่งข้างๆเพื่อนรักบนโซฟาก่อนจะม้วนผมสั้นๆของมักเน่เล่นไปด้วย

 

“ยังเลยว่ะ......”จียงที่ตอนนี้ใบหน้าเริ่มกลับมาเป็นสีปกติหันไปตอบเบาๆ  ....

 

ไม่มั่นใจ......ความรู้สึกจริงๆของคนตรงหน้า......

หยอกเล่น.......อยากลอง........หรือ....เอาจริง?

 

“กัดอยู่ได้...เล็บน่ะ...นิ้วจะกุดอยู่แล้วนะ มึงอะ”มือหนาเลื่อนมาดึงมือเพื่อนให้ห่างจากปากเล็กๆ....

 

มีเรื่องให้คิดมากทีไร.......กัดเล็บแบบนี้ทุกที.....

“เมื่อวานก็เห็นบรรยากาศดีนี่หว่า...ทำใมไม่ได้เรื่องอะ?”

 

“มึงคิดว่าใครเข้ามาขัดจังหวะล่ะ...ไอ้ห่าน”จียงหันไปมองตาขวางๆ

 

“อุ้ย.....” 

กูเหรอ?.....กูสินะ......ผมเกาหลังคอเขินๆ.......เมื่อวานว่ากะเวลาดีแล้วนะ.....ไม่น่าเล้ยยยย

 

“เอาน่า...มึงก็คิดมากไปได้....อาการก็ออกซะขนาดนี้...ยังไม่มั่นใจอะไรอีกวะ” เหมือนจะแถ......ก็แถแหละครับ555+

 

“เพราะไม่บอกไง......กูเลย.......ไม่รู้ว่าเค้าเล่นๆ.....อยากลอง.....หรือเอาจริงๆว่ะ.....ถ้าเป็นสองอย่างแรก....กูคงแย่อะ.....เพราะแค่โดนจับมือ.....หัวใจแม่งเป็นไรไม่รู้.....เต้นยังกะจะวาย”

 

หน้าไอ้จีเริ่มแดงเรื่อๆ ก่อนจะก้มหน้าก้มตาพูดเสียงอ่อยๆลงตรงปลายประโยค......

 

ผมส่ายหัวไปมาไล่ความน่ารักเล็กๆของเพื่อนที่ดูเหมือนตั้งแต่เกิดมามันเพิ่งจะพบรักครั้งแรกเอาป่านนี้......

 

“มึงนี่ก็น่ารักนะ....ไอ้จี”ผมพูดกลั้วหัวเราะ

 

จียงหันมาค้อนผมแล้วทำท่าขนลุก

“มึงอย่าหลงรักกูนะ....ไอ้เบ้....กุขนลุก”มันทำท่าขนลุกแล้วลุกขึ้นเดินสะบัดตูดเข้าห้องไป ......

 

เอิ่ม.....คบกันมาจนเห็นสันดานดาวแม่ขนาดนี้แล้ว....ฉลาดๆอย่างทงยองเบคนนี้คงจะเอากระดูกดาวแม่แบบนั้นมาแขวนคอหรอกครับ คิดมาได้นะ...ไอ้จี .....

 

ผมคิดในใจก่อนจะนั่งม้วนผมมักเน่เล่นต่อไป......

 

............................................................

 

“ยอนซอกฮยอง....หวัดดีฮะ”ขาเรียวก้าวเข้าไปในห้องส่วนตัวโอ่อ่าของCEOคนดังแห่งวายจี

 

“อ้าว ท็อป....แดซอง...รออยู่เลย นั่งสิ”พี่ยอนซอกยิ้มตาปิดส่งให้ศิลปินลูกรักของค่ายทั้งสอง ก่อนจะผายมือให้นั่งโซฟาหรูสีครีมที่ตั้งอยู่กลางห้อง

 

“เป็นไงบ้าง.....Big Show พวกนายทำได้ดีมากนะ.....เหนื่อยกันรึเปล่า?”มืออันน่าเกรงขามไปตามอายุที่มากกว่ายื่นมาลูบหัวแดซองและตบไหล่ผมตามลำดับ .....

 

พวกผมส่ายหน้าเล็กน้อยส่งยิ้มให้ผู้ใหญ่ใจดีคนนี้.....

 

“งั้นเดี๋ยวพี่จะหาเวลาพักร้อนให้พวกนายละกัน...”พี่ฮยอนซอกใจดี...และเข้าใจพวกเราเสมอ.....แดซองยิ้มออกมาจนตาเหลือขีดเดียว ท่าจะดีใจเพราะได้หยุด ...

 

“ที่พี่เรียกพวกนายมาเพราะทางรายการFOติดต่อมาทางเรา....ว่าอยากให้ท็อปไปออกรายการเทปหน้าน่ะ....แดซองคงรู้มาก่อนแล้วใช่มั้ย?”เสียงแหลมเล็กแต่เป็นทางการของคนตรงหน้าพูดออกมาแล้วหันไปมองหน้าแดซองเชิงถาม

 

“ฮะ....ผมเห็นแจซอกฮยองเปรยๆอยู่น่ะฮะ....ฮโยรีนูน่าด้วย...บอกว่าอยากได้คนหล่อๆมาออกรายการบ้าง ...555 ...ผมว่ามีผมคนเดียวก็พอแล้วน้า~~คนหล่อเนี่ย....”ผมและท่านCEOหันไปมองหน้าเด็กตาตี่พร้อมกันแบบไม่ได้นัดหมาย.....จนแดซองหัวเราะร่วน.....

 

“แหม....ผมก็หล่อในแบบของผมน้า~~”

 

เออ....พี่ไม่เถียงเอ็งเลย แดซอง......พี่ใหญ่สองคนคิดพร้อมกัน(แบบไม่ได้นัดหมาย)

 

“พี่ตกลงทางนั้นไปแล้ว...นายก็ทำตัวตามสบายแล้วกัน....ทำเหมือนไปเที่ยวก็ได้.....”

 

ผมพยักหน้ารับคำสั่งของพี่ฮยอนซอก......ปกติแล้วทุกคนคงคิดว่าเวลาถ่ายรายการFOนั้น แขกรับเชิญพิเศษจะไม่รู้ล่วงหน้ามาก่อนใช่มั้ยฮะ เพราะเวลาเริ่มรายการจะเหมือนว่าแจซอกฮยองจะโทรเข้ามือถือผู้โชคดี(?) และนัดให้ไปเจอกันที่หมู่บ้านที่นัดหมาย.....

 

    ดูเหมือนจะเซอร์ไพรส์...แต่จริงๆแล้วน่ะ มันต้องมีการนัดหมายระหว่างทางรายการกับต้นสังกัดก่อน....เพราะจะได้สอบถามเคลียร์คิวต่างๆของตัวศิลปินด้วย.....ถ้าเป็นเหมือนที่ทุกคนคิดละก็...ศิลปินก็ว่างกันทั่วประเทศล่ะครับ....

 

“เอ้อ....ท็อป  นายกับฮโยรีเคยมีข่าวด้วยกันพักหนึ่งเรื่องจูบบนเวทีปีที่แล้ว....คงไม่มีปัญหานะ?” เสียงเล็กเอ่ยถามผมแบบต้องการความมั่นใจว่าจะไม่มีซัมติงอะไรระหว่างผมกับฮโยรีนูน่าแน่นอน.....

 

“ครับ....ฮยอง.....ไม่มีอะไรนอกจากงานครับ”ผมตอบเสียงแน่วแน่  ด้วยความมั่นใจ  ....

 

จะไปมีใจให้ใครได้ไง....ก็อยู่ที่หมอนั่นซะหมดใจแบบนี้.....

 

“โอเค....งั้นไม่มีอะไรแล้วหละ....เดี๋ยวถ้ามีอะไรเพิ่มเติมจะแจ้งไปทางผจก.พวกนายละกัน...อ้อ...แล้วเรื่องพักร้อน....เตรียมตัวกันไว้เลยล่ะ”

 

“ขอบคุณมากฮะ....ฮยอง”แดซองตอบเสียงดังฟังชัด ผมเพียงยิ้มและโค้งให้ท่านประธานก่อนจะเปิดประตูเดินออกไป....

 

..........................................