++ Real Secret Of TOPNYONG 1-2 [Fiction] ++
posted on 18 Jan 2012 06:27 by pomu69เนื่องจากฟิคเรื่องนี้จะรวมเล่มไปวางขายที่งาน FICTION MARKET ค่ะ เลยเอาตอนที่1-2 มาลงให้อ่านก่อน เผื่อรีดเดอร์บางคนที่เคยอ่านอาจจะลืมไปแล้วเพราะเราแต่งเรื่องนี้ไว้เมื่อตอนที่หนุ่มๆมามินิคอนฯเกือนกันยาฯปีที่แล้ว 555 ซึ่งมันนานมากกกกกกกกกกก ....ส่วนคนที่ยังไม่เคยอ่านก็เชิญได้ตามสะดวกนะคะ ~
และประกาศอีกที..ตอนนี้มันกำลังจะออกมาเป็นเล่มแล้วค่ะ ^^
เราลงตอนที่ 1-2 ให้ก่อนนะคะ ส่วนตอนที่ 3 เราจะเอามาสปอยให้นิดนึงพร้อมกับรายละเอียดหนังสือทั้งหมดนะคะ
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++
p.s.เครดิตรูปจากน้อง kwonmook @ Facebook ค่ะ (เห็นแล้วมานช่ายเลยยยยยอ้ะ ขอยืมมาเอี่ยวหน่อยนะ อิอิ)
Always [the 1st of 3 Episode Fictions]
Situation : @ Thailand 8 Sep. 2010
Rate : NC 21+
“จียง เตรียมตัวเรียบร้อยรึยัง หือ?” ซึงฮยอนเดินตรงไปที่ห้องของร่างบางเจ้าของชื่อข้างต้น ก่อนมองลอดไปที่ประตูที่แง้มไว้นิดหนึ่ง เมื่อเห็นว่าอีกคนกำลังเก็บเสื้อผ้าลงกระเป๋าสีสัดสดใสลายเซซามี่สตรีทอย่างเอื่อยเฉี่อยก็เดินเข้าไปนั่งข้างเตียง มือใหญ่หยิบเสื้อยืดสีขาวแขนกุดพับใส่กระเป๋าช่วยอีกแรง
“อืมมม เทมป์ ... นายเก็บเสร็จแล้วเหรอ...”เสียงเล็กตอบโดยไม่หันมามองหน้าคู่สนทนา มือเรียวหยิบของใส่กระเป๋าไปเรื่อย
“เหนื่อยจังอะ....อยากพัก อยากว่ายน้ำ งืออออ” จียงถอนหายใจออกมายาวเหยียด ปากก็บ่นไปด้วย ซึงฮยอนอมยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะเอื้อมมือไปลูบหัวเด็กขี้บ่นเบาๆ ผมสีลูกกวาดพริ้วไปตามแรงขยี้ ตาเรียวช้อนขึ้นมามองอีกคนอย่างอ้อนๆ
“เอาน่า เดี๋ยวไปถึงก็คงได้เล่นแหละ....จริงๆแล้วไปไทยคราวนี้..พี่กลัวไอ้หมอนั่นมาเกาะแกะนายจังเลย” ไม่พูดเปล่า มือใหญ่เอื้อมมือไปรั้งต้นแขนขาวข้างๆ ดึงร่างบางๆมานั่งบนตัก สูดความหอมจากกลุ่มผมสีหวานนั่น ก่อนจะไล่ลงมาหอมแก้มบาง ไล่ลงมาที่ปลายคาง
คนตัวเล็กบนตักไม่ได้ขัดขืนอะไร มือประสานทับอีกมือที่เกาะเกี่ยวอยู่บนเอวคอดอย่างเต็มใจ ตาสวยหลับพริ้ม ก่อนจะก้มลงไปหอมแก้มอีกคนที่นั่งซ้อนอยู่ข้างหลังบ้าง ทำเอาซึงฮยอนยิ้มออกมาอย่างดีใจ
‘เดี๋ยวนี้อ้อนเก่งจังนะ จียง ....’
“นายก็ระวังเถอะ ดูเหมือนไอ้บ้านั่นหวังจะเคลมเราทั้งวงนั่นแหละ หึหึ” พูดเหมือนติดตลก แต่จียงแอบคิ้วขมวดนิดหนึ่ง เมื่อนึกถึงไอ้จอมบ้ากามเจ้าของบริษัทยักษ์ใหญ่ของเมืองไทย ที่หวังจะเคลมBigBangทั้งวงแบบเซ็งๆ คราวที่แล้วก็เข้ามาเกาะแกะกับเค้า พอไม่เล่นด้วยก็เข้าไปหาซึงริ....แถมยังซื้อเหลดเพชรเส้นไม่ใช่เล็กๆให้ยองเบอีก....คราวนี้ดูท่าว่าเทมป์คงโดนอีกคนแน่ๆ.....
“ ช่างมันเถอะ....พี่น่ะ เอาตัวรอดได้อยู่แล้ว...แต่นายน่ะ....พี่จะคอยปกป้องเองนะครับ.”ริมฝีปากหยักยกยิ้มเล็กน้อย ตาคมสบตากับคนบนตัก สื่อความเป็นห่วงเป็นใยออกมาแบบปิดไม่มิด
แก้มใสขึ้นสีแดงระเรื่อก่อนจะก้มหน้าลงหลบสายตาหวานเชื่อมที่ส่งมาหานั่น
“บ้าเหรอ....ก็ผู้ชายเหมือนกัน....มาปกป้องอะไรเล่า” เสียงแหลมเปล่งออกมาแบบอายๆ รู้มั้ยว่าแบบนี้มันน่ารักเกินไปแล้วนะ จียง ....
มือใหญ่ยกตัวร่างที่นั่งอยู่ข้างบนลงมาบนเตียงข้างๆช้าๆ
........สายตาสบประสานกัน
....................ใจเต้นแรงเหมือนทุกครั้ง.....ที่ได้จ้องตาคู่นี้......
มือร้อนๆลูบไล้ที่แก้มเนียนใส ..... จียงเอียงหน้าตามมือใหญ่อย่างเอาใจ...
.....ใบหน้าคมค่อยๆเอียงเข้ามาหาช้าๆ......
รู้สึกได้.....ถึงกลิ่นน้ำหอมอ่อนๆที่เค้าชอบ.....
................กลิ่นของเทมป์
จียงหลับตาลงเมื่อรู้สึกถึงสัมผัสอุ่นๆที่จรดอยู่บนเรียวปากนุ่ม.....จูบของเทมป์....ทำเค้าใจเต้นไม่เป็นส่ำเสมอ .... มือเล็กเอื้อมไปกอดกระหวัดคอแกร่งไว้แน่น.....ลิ้นร้อนชำแรกเข้ามาช้าๆ ...สัมผัสทักทายเบาๆกับลิ้นเล็กของอีกฝ่าย...ทั้งสองต่างเก็บเกี่ยวความหวานของกันและกัน....ซึงฮยอนเลื่อนมือเข้าไปสัมผัสลูบไล้หน้าท้องแบนราบอย่างหลงไหล...ก่อนจะเลื่อนไปยังจุดอ่อนไหวของร่างในอ้อมกอด....นิ้วสากลากไปยังติ่งไตสีน้ำตาลอ่อนกลางหน้าอก ก่อนจะบดคลึงย้ำๆลงไป จนร่างข้างใต้เปล่งเสียงหวานออกมา...
“อะ...อื้อ.....เทมป์....เดี๋ยวใครมา..ห....เห็นนะ”จียงหน้าแดงซ่านด้วยความอายมองไปที่ประตูที่แง้มไว้
“ไม่เห็นเป็นไรเลย....น้องๆก็ไม่ใช่ว่าจะไม่รู้เรื่องเรานี่นา”ซึงฮยอนถอนริมฝีปากออกมาเพียงนิด ตอบกลับไปแล้วประกบปากลงไปที่กลีบปากเย้ายวนอีกครั้ง...
“อื๊อออออ.....เครื่องจะออกในอีกชม.แล้วนะ....ต้องรีบเก็บของแล้วรีบไป” จียงเบี่ยงหน้าหลบเล็กน้อย...ความจริงก็ปฏิเสธไม่ได้เหมือนกัน ว่าเค้าก็กำลังมีอารมณ์จากคนตรงหน้าไม่น้อย....แต่เรื่องส่วนตัวต้องไม่ปะปนกับงานนะ...ควอน จียง !
“โอเคๆ....ก็ได้...งั้นพอก่อน....แต่แปะโป้งไว้ตอนถึงโรงแรมที่นู่นนะครับ....”ซึงฮยอนยอมละมือแต่โดยดี แต่ยังมีขโมยหอมแก้มอีกสองสามที.... ร่างบางยิ้มก่อนจะจับหน้าคมส่ายไปส่ายมาแล้วยิ้มกันสองคน...ก่อนจะจัดกระเป๋าจนเรียบร้อยแล้วออกมารอทีมงานมารับไปสนามบิน....
ไฟลท์ของBig Bangทั้งสามซึ่งประกอบด้วย จียง ซึงฮยอน และแดซองจะเดินทางถึงสนามบินสุวรรณภูมิตอน22.05นาที ตามเวลาประเทศไทย ....
เมื่อเครื่องแลนดิ้งแล้ว มีรถตู้ติดฟิล์มดำสนิท เข้าไปรับจากโซน VIP พาพวกหนุ่มๆตรงไปที่โรงแรมที่มีบริการนวดแผนโบราณ....โรงแรม Center Point ....
ระหว่างทางไปโรงแรมCenter Point แดซองหลับเป็นตาย เพราะไม่ค่อยสบาย สต๊าฟผู้ดูแลก็งีบอยู่ข้างๆแดซองด้วย มีแค่จียงและซึงฮยอนที่ตื่นอยู่บนรถตู้คันสีบรอนซ์ทะเบียน4141 ถ้าไม่นับรวมคนขับหน้าโหดแต่ใจดีอีกคน....
“นี่.....เทมป์ อย่าเอามือมาลูบขาซี่ -*-“ จียงพยายามแกะมือตุ๊กแกของซึงฮยอนออกจากขาเรียวของตน แต่ก็ไม่ได้ช่วยอะไร แรงมันต่างกันนี่นะ .....
“งั้นสลับกันก็ได้....นายจับพี่แทนละกัน หึหึ”ไม่พูดเปล่า แต่ดึงมืออีกคนที่ทำหน้างงๆมาจับอยู่ตรงต้นขาสมส่วน .... หน้าเรียวขึ้นสีระเรื่ออีกแล้ว....ทำใมคนที่อายต้องเป็นเค้าทุกทีเลยน้า >///< จียงแอบงงตัวเอง....
“บะ...บ้าเหรอ.....ไม่เอานะ!”คนตัวเล็กชักแขนออกอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหันไปเอ็ดอีกคนที่หัวเราะหึหึอยู่ข้างๆ
ขี้แกล้งจริงเชียว ......
“แหม.....นี่ก้อไม่ได้....นั่นก้อไม่ได้....ใจร้ายจัง” ซึงฮยอนทำปากบู่ใส่จียง อาการแกล้งงอนแบบนี้ทำเอาจียงอยากบีบปากยื่นๆนั่นให้เขียวไปเลย ..... แต่ก็ทำไม่ลง เพราะเทมป์ที่เป็นแบบนี้....มีเค้าที่เห็นคนเดียวนี่นา ^^
“งั้นเอาแบบนี้ก็ได้..แล้วไม่ต้องบ่นด้วยล่ะ!” มือเรียวรั้งต้นแขนของคนข้างๆให้เอนลงมาข้างๆตัว
หัวหนักๆของซึงฮยอนวางอยู่บนตักคนตัวเล็ก....ผมเส้นใหญ่นุ่มสลวยสีดำขลับถูกลูบเบาๆ....ซึงฮยอนนอนอมยิ้มอยู่บนตักคนน่ารัก....
…….
…………
‘รักนายจัง....จียง’
……..
…………
รถตู้เข้าเทียบประตูโรงแรมCenter Point ..... วีไอพีที่ตามมาส่งกรูกันเข้าไปตั้งแถวอย่างรู้งาน จียงลูบหน้าคมเบาๆ
“ตื่นเถอะ เทมป์...ถึงแล้ว” โชคดี ที่เทมป์จะปลุกง่าย ถ้าไม่ได้นอนบนเตียง...
แพขนตาหนากระพริบถี่ๆเพื่อไล่ความง่วง....ก่อนจะค่อยๆยันตัวเองลุกขึ้น...จัดทรงผมให้เรียบร้อย .... เตรียมตัวลงจากรถ....
“เมื่อกี๊พี่ฝันด้วยล่ะ...ฝันดี๊ ดี..สงสัยเป็นเพราะตักนุ่มๆของนายแน่เลย” ร่างสูงยิ้มเห็นฟันขาวเกือบครบสามสิบสองซี่....ทำเอาอีกคนยิ้มตามไปด้วย..ก่อนที่จะคุยอะไรต่อ....สต๊าฟก็เรียกหนุ่มๆทั้งสามเดินเข้าโรงแรม....
วีไอพีต่างส่งเสียงร้อง มีทั้งกรี๊ด ทั้งเรียกชื่อคนที่ตัวเองเฝ้ารอมานาน….คนที่ลงมาจากรถเป็นคนแรกคือแดซองที่เดินงัวเงียลงจากรถเข้าไปในประตู.....ต่อมาเป็นซึงฮยอนที่ลงมาแล้วมีแอบดึงกางเกงเล็กน้อย...ดูท่ากางเกงจะร่นลงไปตอนเอนลงไปนอนตักจียงสินะ...คิดถึงความใจดีของจียงเมื่อกี๊ก็แอบอมยิ้มออกมาแบบกลั้นไม่อยู่ แถมแฟนเซอร์วิสโดยการหันไปโบกไม้โบกมือให้วีไอพีอีกด้วย.....คนสุดท้ายเป็นจียงที่เดินลงมาแล้วสะบัดหัวเล็กน้อย แล้วเดินเข้าประตูไป...
จากปากเหล่าวีไอพีที่นั่งรออยู่หน้าโรงแรมด้วยความอดทน BigBangทั้งสามคน ใช้เวลาอยู่ในนั้นประมาณเกือบสองชั่วโมงได้ เมื่อออกจากที่นั่นรถตู้ก็ตรงไปสู่โรงแรมที่ทั้งสามนอนพักคืนนี้อย่างรวดเร็ว....
รถตู้คันเดิมวนเข้าไปจอดหน้าโรงแรมตรงทางเข้าล็อบบี้....บรรดาวีไอพีตั้งแถวรออย่างใจจดใจจ่อ...เมื่อถึงเวลา ทั้งสามคนเดินลงจากรถตรงเข้าโรงแรมแบบสบายๆ...จียงอารมณ์เสียนิดหน่อย....เนื่องจากตอนที่เดินออกจากห้องที่เข้าไปกินข้าวที่โรงแรมCenter Point มีกระเทยคนนึงกรี๊ดและทุบกระจกดังมาก ทำเอาจียงตกใจขนาดต้องกลับเข้าห้องไปอีกรอบนึง....เทมป์ช่วยปลอบให้หายขวัญเสีย แล้วออกมานี่แหละ....
…………………..
………………
…………
“นายโอเคมั้ย...”เมื่อเข้ามาถึงห้อง...จียงทิ้งตัวลงกับเตียงสปริงขนาดคิงไซส์ พี่ใหญ่ของวงเดินตามมา วางกระเป๋าเป้ของจียงลงตรงโซฟาใหญ่แล้วนั่งลงเคียงข้าง
“อือออออ.....แค่ตกใจนิดหน่อย....แล้วก็.....ไม่ชอบอะไรแบบนี้”หน้าใสซุกลงกับหมอนเสียงอู้อี้ดังลอดออกมา
“มันอาจจะเป็นการแสดงความรักของวีไอพีไทยก็ได้....พวกเค้าไม่ได้เจอเราได้บ่อยๆเหมือนวีไอพีบ้านเรานี่นา....โอเคนะ? จียง” เสียงใหญ่พูดอธิบายแบบเนิบๆช้าๆตามสไตล์ ประโยคหลังซึงฮยอนพูดแล้วก็เอื้อมมือไปลูบหัวคนที่นอนอยู่อย่างปลอบประโลม
“ก็....เข้าใจอะ....แต่ก็...นะ”พยักหน้างึกๆใส่หมอนเล็กน้อย ก่อนจะหงายหน้าขึ้นมาแล้วลุกไปเปิดกระเป๋าเสื้อผ้า หยิบเสื้อกล้ามตัวบางที่ราคาไม่บางตามซักนิดออกมาพร้อมกับกางเกงนอนขายาวลายลิงน่ารักอีกตัว.....
“อาบน้ำก่อนนะ...ง่วง....อยากนอนแล้วอ่า”พูดพลางเดินเข้าห้องน้ำ ไม่ได้มองมาทางอีกคนที่วิ่งไปหยิบผ้าเช็ดตัวและเสื้อยืดกางเกงนอนลายเดียวกันเลยซักนิด....
ปัง*
จียงหันไปหน้าเหวอๆเมื่อได้ยินเสียงปิดประตูห้องน้ำ เพราะเมื่อกี๊เค้ายังไม่ได้ดันปิดเลยนี่หว่า?? เมื่อหันไปเจอกอริล่ายืนยิ้มแฉ่งอยู่หน้าประตูห้องน้ำก็ต้องเหวอขึ้นไปอีก เมื่อมือใหญ่เริ่มอยู่ไม่สุข ฉวยโอกาสตอนเค้าอึ้งๆยื่นมาแกะกระดุมเสื้อแขนกุดลายสก๊อตสีขาวน้ำเงินของเค้าอย่างชำนาญ
“เย้ยยยยย อะไรเนี่ย เทมป์....ไอ้ลิงลามก !! ออกไปน้า....จะอาบน้ำ!!” มือบางปัดป่ายไปที่มืออีกคน แต่หาได้ช่วยอะไรไม่ เพราะกว่าจะรู้ตัว เสื้อตัวบางก็หลุดออกไปแขวนที่ราวแสตนเลสเงาวับข้างๆซะแล้ว
“สัญญากันว่าอะไรน้า จียง อย่าแกล้งลืมสิ” ปากหยักส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ให้อีกคน ก่อนจะถอดเสื้อตัวเองออกบ้าง...ขายาวๆก้าวเข้าประชิดด้านหลังก่อนจะฝังจมูกโด่งลงตรงซอกคอขาว.....มือทั้งสองข้างไม่ปล่อยให้ว่าง ลูบไล้ไปตามผิวสีน้ำนมเรียบลื่นน่าหลงไหลของร่างที่กอดกระหวัดอยู่อย่างหิวกระหายก่อนจะไปหยุดที่ปทุมสีน้ำตาลอ่อนทั้งสองข้างของคนตัวเล็กที่ตอนนี้สติเริ่มจางหายไปพร้อมกับสัมผัสวาบหวามที่อีกคนมอบให้ .......
“อะ.....อ๊ะ....เทมป์ ...อืมมม” เสียงเล็กรอดออกมาจากริมฝีปากเซ็กซี่ยั่วยวนที่ถูกกัดจนแดงนั่น ทำเอาซึงฮยอนต้องจับจียงหันมาแล้วประกบริมฝีปากลงไปอย่างทนไม่ได้....ลิ้นอุ่นร้อนคลอเคลียบนริมฝีปากอิ่มเป็นเชิงขออนุญาติ....ร่างเล็กเผยอปากรับการรุกรานอย่างเต็มใจมือเรียวโอบรอบคอคนสูงกว่าเข้ามาแนบชิดยิ่งกว่าเดิม....สองร่างทาบทับกันแนบแน่นค่อยๆขยับไปที่ขอบอ่างจากุชชี่กลางห้อง.....คนตัวใหญ่นั่งลงตรงขอบอ่าง....ก่อนจะจับอีกคนนั่งลงบนตักโดยที่ปากและลิ้นช่ำชองก็ยังคงทำหน้าที่ต่อไปไม่ขาดตอน....
มือทั้งสองของซึงฮยอนเลื่อนลงมาปลดกระดุมกางเกงยืนส์อีกคนอย่างรวดเร็ว ตอนที่ดึงลงมาตามขาเรียว.....ตาคมลอบมองหน้าอีกคนที่ตอนนี้หน้าแดงซ่าน....หอบหายใจถี่ๆ....ปากอิ่มนั่นเผยอขึ้นมาเหมือนรอให้เค้ากลับไปตักตวงความหวานนั่นอีกครั้ง....
ทำเอาซึงฮยอนรู้สึกทรมานตรงสิ่งที่ตื่นตัวอยู่ตรงกลางลำตัวสุดๆ ....
สายตาเหมือนจะกลืนกินเข้าไปทั้งตัวแบบนั้น จียงรู้ดี ว่าอีกคนกำลังรู้สึกแบบไหน....มือเล็กค่อยๆเอื้อมไปจับปลดกระดุมกางเกงอีกคนอย่างเคอะเขิน....
‘ก็อยากทำให้บ้าง....เพราะตลอดมา...มีแต่เทมป์ที่ทำให้เค้าทุกอย่าง....รักเค้ามาตลอด......ขอบใจนะ...ที่รักกันขนาดนี้...’
มือนิ่มค่อยๆแตะต้องส่วนอ่อนไหวที่กำลังตื่นตัวเต็มที่ผ่านเนื้อผ้าอย่างช้าๆ ก่อนจะค่อยๆเอี้ยวตัวไปเปิดน้ำใส่อ่างน้ำหรูข้างกาย ....และดึงมือคนรักยืนขึ้นและก้าวลงไปในอ่างด้วยกัน.....
จียงให้ร่างสูงนั่งลงตรงขอบอ่าง และตัวเองนั่งลงไปในอ่างหันหน้าเข้าหาซึงฮยอน นั่งคุกเข่าและค่อยๆแตะต้องส่วนกลางลำตัวอีกฝ่ายช้าๆ นิ้วเรียวกอบกุมส่วนโคนลากไล้มายังส่วนปลายที่ตอนนี้มีหยาดน้ำใสเอ่ออยู่ ก่อนจะค่อยๆขยับขึ้นลงช้าๆเป็นจังหวะ จียงรู้สึกได้ถึงอารมณ์ที่ไต่ขึ้นสูงของซึงฮยอนจากใบหน้าคมที่สะบัดเงยขึ้นเล็กน้อย... เสียงครางเบาๆในลำคอ ทำเอาฝ่ายกระทำตอนนี้เขินเองอีกแล้ว....
ปากอิ่มค่อยๆจูบลงที่ส่วนปลายเบาๆก่อนจะส่งลิ้นร้อนออกมาไล้เล็มส่วนปลายที่มีน้ำสีใสเอ่ออยู่...มือเรียวไม่หยุดการเคลื่อนไหว กลับสอดประสานไปกับจังหวะในการขยับขึ้นลงของปากเล็กๆนั่นอย่างดี....ก่อนจะค่อยๆกลืนกินส่วนนั้นของซึงฮยอนเข้าไปในโพรงปากนุ่ม....มือใหญ่ของอีกคนยกขึ้นมาจับที่กลุ่มผมสีหวานพริ้วสลวย....
‘นายจะทำให้พี่คลั่งตายอยู่แล้ว.....จียง....อื.ม.......’
จากช้า....ค่อยเพิ่มความเร็วขึ้นจนซึงฮยอนต้องกัดริมฝีปากหยักอย่างเสียวซ่าน...ก่อนจะกระตุกเกร็งเล็กน้อยและปลดปล่อยน้ำสีขาวขุ่นเข้าไปในปากเล็กๆนั่นจนหมด.....ร่างสูงที่ถูกครอบครองเมื่อครู่หอบหายใจเล็กน้อย .... ก่อนจะก้มลงไปจับไหล่ร่างเล็กให้ขึ้นมานั่งข้างๆกัน...
“ขอบคุณครับ...จียงของพี่เทมป์ ^^เมื่อกี๊ดีมากๆเลย....พี่ทำให้บ้างนะ” พูดยังไม่ทันจบ เทมป์ก็ประกบปากลงไปดูดดุนกลีบปากที่ให้ความสุขแก่ตนเมื่อครู่แบบหนักหน่วง....
“อะ...เทมป์ ....อือ”เสียงครางฮือของจียงดังออกมาเป็นระยะๆเมื่ออีกฝ่ายส่งมือลงมาสัมผัสแผ่วเบาที่แกนกายที่ตั้งชันของร่างเล็กใต้อาณัติ....มืออีกข้างบดคลึงตุ่มไตสีน้ำตาลอ่อนสองข้างสลับกันไปมา....ริมฝีปากคลอเคลียอยู่บนปากอิ่มไม่ห่าง.....พาเอาสติเตลิดไปถึงไหนต่อไหน....ความสุขที่อีกคนมอบให้ทำเอาจียงต้องเอื้อมมือไปบีบที่ไหล่แกร่ง...ก่อนจะจิกเล็บลงไปเบาๆ..ลากเป็นทางยาว....
‘ของเค้า.......ชเวซึงฮยอน......เป็นของควอนจียง....จะไม่มีใครได้สัมผัสคนๆนี้นอกจากเค้า.......’
“อึก....อ๊า.....เทมป์...อึด..อั...ด...”เสียงเล็กๆเอ่ยขึ้นเหมือนท้วงติง เมื่อนิ้วเรียวไต่ไล่มาที่ปากทางอุ่นร้อน....ก่อนจะค่อยๆเบิกทางเข้าไปช้าๆ.....จากหนึ่ง...เพิ่มเป็นสอง...จากสองเป็นสาม.....ซึงฮยอนค่อยๆดันนิ้วใหญ่เข้าออกเพื่อสร้างความเคยชินให้แก่ร่างตรงหน้า....อีกมือก็สาละวนอยู่กับส่วนอ่อนไหวที่แข็งขืนอยู่ในมือ....เค้าค่อยๆกำส่วนนั้นแล้วขยับขึ้นลงเร็วขึ้น....ตามจังหวะการเคลื่อนกายของนิ้วทั้งสามที่ฝังอยู่ในร่างกายคนตัวเล็ก....ร่างบางบิดกายไปมาด้วยความเสียวซ่าน...รสสัมผัสของเทมป์...ทำเค้าควบคุมตัวเองไม่ได้เสมอ.....จียงโน้มตัวลงไปเอาคางเกยที่บ่าของอีกคน....มือเล็กหาที่พึ่งพิง ก่อนจะโอบพาดรอบคอแกร่ง...กอดแน่น..เอนตัวเข้าแนบชิดอีกฝ่าย แล้วปลดปล่อยออกมาเต็มมือของซึงฮยอน.....ริมฝีปากแสนเซ็กซี่เผยอรอรับรสจูบตราตรึงของคนรัก.....ก่อนจะสบสายตาคมเข้มคู่นั้นแล้วยันกายขึ้นเล็กน้อย....ซึงฮยอนมองตามก่อนจะช่วยขยับกายให้อีกคนจัดท่าทางได้สะดวกมากขึ้น....
จียงยกตัวขึ้นนั่งชันเข่าโดยหันหน้าคร่อมซึงฮยอนไว้...มือเรียวจับแกนกายของอีกฝ่าย....แล้วค่อยๆกดร่างกายลงช้าๆ...ให้ความแข็งขืนใหญ่โต...ค่อยๆรุกล้ำเข้าไปในช่องทางอุ่นร้อนของตน....กลีบปากอิ่มถูกกัดจนเป็นสีแดงช้ำ....อีกฝ่ายเห็นดังนั้นจึงค่อยๆดึงร่างเล็กเข้ามาประกบจูบแผ่วเบา....ก่อนจะค่อยๆช้อนตัวจียงขึ้นแล้วปล่อยลงมาให้สิ่งที่อยู่ข้างในสัมผัสกันลึกล้ำยิ่งกว่าเดิม...
ช่องทางตอดรัดทำเอาซึงฮยอนอยากขยับกายเข้าออกถี่กระชั้นมากกว่านี้...แต่เกรงว่าร่างในอ้อมกอดจะเจ็บ....ปากหยักไล้เล็มไปยังซอกคอขาว....ซุกไซร้สร้างอารมณ์ให้อีกคน...มือข้างหนึ่งเอื้อมไปบดคลึงที่หน้าอก...อีกข้างปรนเปรอความสุขสมตรงแกนกาย...เมื่อเห็นจียงครางฮือ...สะบัดไรผมชื้นเหงื่อ....หลับตาพริ้ม.....
...พร้อมแล้วสินะ....
จากที่เป็นจียงนั่งคร่อมอยู่ตอนนี้ได้กลายเป็นว่าซึงฮยอนยกร่างบางๆนั่นขึ้นมาโดยเอามือทั้งสองเกี่ยวรอบขาพับแล้วให้อีกคนโอบรั้งคอไว้เป็นหลัก....ก่อนจะลุกขึ้นมายืนเต็มความสูง...แล้วค่อยๆขยับกายกระแทกเข้าหาอีกคนอย่างหนักหน่วง....ความเสียวซ่านไปทั่วทั้งกาย ทำเอาจียงต้องกอดคอซึงฮยอนแน่น.....ความเป็นชายของพี่ใหญ่ชำแรกลึกเข้าไปทำเอาจียงหายใจไม่ทั่วท้อง....เจ็บ....แต่ความสุขสมมีมากกว่า.....
“อ๊า...ล....ลึก...เกินไปแล้วนะ...เทมป์” เสียงกระเส่าหลุดลอดออกมาแบบกระท่อนกระแท่น
“ไม่ดีเหรอ....จียงจะได้รู้สึกถึงพี่มากๆไง.....อืม......อา....จียง...”เสียงทุ้มเปล่งออกมาแบบขาดช่วงไม่แพ้กัน บ่งบอกถึงอารมณ์ที่กำลังก่อตัวสูงขึ้นของทั้งสองคนเป็นอย่างดี....
“พี่....ขยับนะ....จียง”เอ่ยถามอย่างเป็นห่วงก่อนจะค่อยๆเพิ่มความเร็วขึ้น......
ซึงฮยอนกระแทกกายถี่กระชั้นรุนแรง...เสียงร่างกายทั้งสองกระทบกันดังก้องไปทั่วห้องน้ำ....ความอุ่นร้อนของร่างกายหลอมรวมเข้าด้วยกันแทบจะเป็นเนื้อเดียว...จังหวะเร่าร้อนแห่งรักค่อยๆดำเนินไปตามสิ่งที่ควรจะเป็น...เสียงหวานสอดประสานกับเสียงทุ้มจนแยกไม่ออกว่าเป็นเสียงใคร...ร่างสูงแทรกกายเข้าไปจนลึกสุด...ก่อนที่จะกอดอีกฝ่ายแน่น...ปลดปล่อยน้ำรักอุ่นร้อนเข้าไปในร่างกายของอีกคนจนหมด....จียงเมื่อโดนสัมผัสทั้งด้านหน้าและช่องทางด้านหลังพร้อมๆกันแบบนั้น...ก็ทนไม่ไหว...ปลดปล่อยออกมาเต็มหน้าท้องของอีกฝ่ายเช่นกัน....
“อาบน้ำแล้วไปนอนกันเถอะ..”ซึงฮยอนค่อยๆถอนกายออกเบาๆ จียงนิ่วหน้าเล็กน้อย ก่อนจะลงมานั่งตรงขอบอ่างอีกครั้ง น้ำสีขาวขุ่นไหลลงมาตามขาเรียว ทำเอาหน้าแดงซ่านเพราะสิ่งที่เทมป์ทิ้งไว้ในตัวเค้า .... ก่อนจะเดินหนีคนตัวโตที่ยินยิ้มมองด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ลงไปในอ่างน้ำ....ย่อตัวลงจนสุดแล้วหยิบสบู่ขึ้นมาฟอกตัวแบบเขินๆ
“อาบด้วยสิ” เป็นประโยคบอกเล่าที่กล่าวออกไปลอยๆ เพราะตอนนี้ขายาวๆก้าวลงไปนั่งในอ่างจากุชชี่สีขาวด้วยกันเรียบร้อยแล้ว มือหนาเอื้อมไปแย่งขวดสบู่เหลวในมือมาเทแล้วถูจนเกิดฟองแล้วลูบตัวคนตัวเล็กข้างหน้า แต่ก็แอบเนียนโดยการค่อยๆดึงตัวอีกฝ่ายเข้ามาใกล้เรื่อยๆจนกลายเป็นว่านั่งซ้อนหลังกอดจียงที่เต็มไปด้วยฟองสบู่ซะแล้ว ... คนขี้อายในอ้อมกอดไม่ได้พูดอะไร เอาแต่อมยิ้มด้วยหน้าแดงๆนั่น จนซึงฮยอนอดอมยิ้มตามไปด้วยอีกคนไม่ได้....
เมื่อชำระล้างร่างกายเสร็จเรียบร้อย...จียงเดินออกมาจากห้องน้ำก่อน โดยมีอีกคนเดินตามมาไม่ห่าง...หัวหน้าวงตัวน้อยนั่งลงบนขอบเตียงนุ่ม....ก้มหน้าลงเอาผ้าขนหนูสีขาวสะอาดขยี้ผมให้แห้ง...เมื่อเดินมาถึงตัว....ซึงฮยอนแย่งผ้าจากมือเรียวไปก่อนจะเช็ดผมให้คนตรงหน้าอย่างอ่อนโยน
“พรุ่งนี้สั่งรูมเซอร์วิสมากินบนห้องกันนะ...ลงไปข้างล่างไม่ไหวอะ...เหนื่อย” จียงพูดแบบเนือยๆ เทมป์ยิ้มรับและพยักหน้า ก่อนจะก้มลงสูดผมสีลูกกวาดที่ยังเปียกเล็กน้อย...
“ตามใจสิ...พรุ่งนี้กว่ายองเบกับเจ้ามักเน่จะมาก็ตั้งบ่ายโมงกว่าๆ…ไม่รู้จะทำไรอยู่แล้วนี่นา” เสียงทุ้มเอ่ยเข้าข้างอีกคนตามเคย ก่อนจะนั่งลงข้างๆเมื่อเห็นผมของคนข้างๆแห้งได้ที่แล้ว ก่อนจะหยิบเสื้อกล้ามตัวที่อีกคนเตรียมไว้ส่งให้ ตัวเองก็จัดแจงใส่เสื้อผ้าอยู่ข้างๆกัน....
“ฝันดีนะ เทมป์” รอยยิ้มกว้างถูกส่งให้เจ้าของอ้อมกอดอุ่นกระชับตัวเองอยู่....ซึงฮยอนยกยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะก้มลงไปจุมพิตหน้าผากมน ไล่ลงไปที่แก้มนุ่ม และจบที่ริมฝีปากอิ่ม....แค่แตะเบาๆ...ส่งผ่านความรักไปให้คนใต้ล่าง....แค่นี้ก็มีความสุขมากมายแล้ว.....
พรุ่งนี้เป็นวันที่จะต้องขึ้นมินิคอนเสิร์ตที่พารากอนฮอลล์ ตารางงานของพวกเค้าเริ่มตั้งแต่ช่วงห้าโมงเย็นเป็นต้นไป วันนี้จียงขอนอนให้เต็มที่ก่อนนะ ....
พรุ่งนี้ขอให้เป็นวันดีๆอีกวัน....ฝันดีนะครับ วีไอพีทุกคน ^^
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
Emotion [2nd of 3 Episode Fictions]
Situation : @ Thailand 9 Sep. 2010
Rate : NC 22+
ผ้าห่มผืนหน้าที่ทาบทับกายทั้งสองอยู่บนเตียงนุ่มขยับร่นลงช้าๆตามการเคลื่อนไหวของร่างสูง ซึงฮยอนขยี้ตาเล็กน้อยไล่ความง่วงที่เกาะกุมตาคมทั้งสองข้างออกไป ก่อนจะลุกขึ้นยืนช้าๆพยายามไม่ให้ความเคลื่อนไหวของตนกระเทือนไปถึงอีกคนที่นอนหลับตาพริ้มสบายอารมณ์อยู่บนเตียง....
ร่างที่มีเพียงเสื้อยืดแขนสั้นสีขาวและกางเกงนอนขายาวลายลิงน้อยน่ารักที่ซื้อมาคู่กับอีกคนบนเตียงเป็นสิ่งปกปิดร่างกายที่ผิดวิสัยชเวซึงฮยอนเวลาปกติเป็นอย่างมาก เพราะส่วนใหญ่เวลาออกไปไหน หรือมีงานจะเป็นเสื้อแขนยาว กางเกงขายาวและอะไรก็ตามที่ปิดมิดชิดเท่านั้น...แต่ก็อย่างว่า ใครจะบ้าใส่แบบนั้นนอนกันล่ะ...คงจะมีแต่สมาชิกในวงและสต๊าฟเท่านั้นมั้ง ที่จะได้เห็นซึงฮยอนเวลาปล่อยเนื้อปล่อยตัวแบบนี้ ....
นิ้วยาวหยิบมวนบุหรี่สีขาวขึ้นมาจรดริมฝีปาก กลิ่นเมนทอลแสนเคยชินแล่นมาเตะจมูก...ควันสีขาวถูกสูดลงปอดแล้วพ่นออกมากระจายหายไปในอากาศหน้าระเบียงช้าๆ...
‘เลิกไม่ได้ซะทีแฮะ....เรา’ นิ้วเรียวคีบบุหรี่มวนเดิมออกมาแล้วมองด้วยสายตาตำหนิตัวเอง ก่อนจะรู้สึกว่ามีอะไรอุ่นๆมาสัมผัสที่ด้านหลัง กอดรัดเอวหนาเอาไว้ ....
ปากบางยิ้มอย่างเอ็นดูกับกริยาอ้อนน่ารักๆของคนที่มากอดอยู่ที่เบื้องหลัง...เมื่อก่อนมักจะเป็นเค้าที่เข้าหาอีกฝ่ายเสมอ...แต่เดี๋ยวนี้...จียงมักจะเข้ามาอ้อนเค้ามากขึ้น..ไม่รู้เพราะอะไร...รู้แค่ว่า....
‘ดีใจ......’
‘มีความสุข.....’
‘รัก.....คนๆนี้มากขึ้นทุกวัน....’
‘นายก็เป็นเหมือนกันใช่มั้ย.....จียง’
ซึงฮยอนค่อยๆหันหน้าไปหาอีกคนช้าๆ มือหนาจับรอบข้อมือบางเพื่อจะหันได้ถนัดขึ้น ...
หน้าตางัวเงียของคนตัวเล็กทำเอาร่างสูงยิ้มขำออกมา...ก่อนจะก้มลงเอาจมูกโด่งๆมาซุกไซร้ผมสีหวานของคนตรงหน้า...ทำเอาจียงหัวเราะคิกคัก...ก่อนจะเอามือเล็กดันหน้าของซึงฮยอนออก....
พี่ใหญ่ของวงยิ้มบางๆก่อนจะยกบุหรี่มวนเดิมขึ้นจรดกับปากอีกครั้ง
“ขอบ้างสิ....”จียงเดินไปที่กล่องบุหรี่สีเงินแวววาวที่วางอยู่บนโต๊ะข้างระเบียง ก่อนหยิบแท่งก่อมะเร็งสีขาวออกมาคาบหลวมๆที่ปากเล็ก ... แขนยาวสมส่วนของร่างเพรียวบางรั้งไปที่คออีกคนก่อนจะเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยให้ปลายของมวนบุหรี่สัมผัสกับไฟแดงวาบตรงปลายมวนของอีกคน...
สายตาเรียวสอดประสานกับตาคมที่มองมา....ก่อนจะผละออกแล้วหันร่างกายไปพิงกับอีกคน...
“เลิกยากเนอะ...บุหรี่เนี่ย..”ควันสีขาวกระจายอยู่ในอากาศรอบตัวคนทั้งสอง จียงหันมามองหน้าคนที่ตัวเองทิ้งตัวพิงอยู่แล้วยิ้มเล็กน้อยที่มุมปาก
“ยากสิ...ติดงอมแงมขนาดนี้...มีหวังเลิกไม่ได้ตลอดชีวิตแน่นอน”เสียงทุ้มกล่าวชิดใบหูเล็ก มือใหญ่ทาบทับอยู่ที่รอบเอวคนข้างหน้า
“หา?...นี่นายตั้งใจจะสูบไปตลอดชีวิตเลยรึไง” คิ้วสองข้างผูกปมเหมือนเงื่อนอะไรซักอย่างที่จียงเคยเรียนเมื่อตอนอยู่ประถม...หันขวับไปมองหน้าอีกคนทันที
“ใช่..ตลอดชีวิตเลย.........ไม่ใช่บุหรี่นะ………
............แต่............
..พี่หมายถึงนายตะหาก..........ควอนจียง”
อ้อมกอดกระชับแน่นขึ้นไปอีก ไม่มีคำใดออกมาจากริมฝีปากอิ่มของคนที่เขินหน้าแดงอยู่ในอ้อมกอดคนตัวโต...
“ช..ใช่สิ....ก็ควอนจียงหล่อขนาดนี้...ไม่หลงสิ แปลก !” ฟังดูก็รู้ว่าพูดออกมาแก้เขิน...ซึงฮยอนขำพรืดกับอาการหลงตัวเองแก้เขินของหัวหน้าวงตัวเล็ก...กระซิบลงไปที่ข้างหูตำแหน่งเดียวกับเมื่อครู่
“แบบนี้เค้าเรียกน่ารัก ไม่ใช่หล่อ...หล่อต้องแบบพี่...แบบชเวซึงฮยอนตะหาก” แถมด้วยหอมแก้มใสๆไปอีกข้างละฟอด ทำเอาอีกคนโวยวายดิ้นพล่าน
“กอริล่าเนี่ยนะ หล่อ...555+...หลงตัวเองเกินไปละ”มือบางๆแกะมือกอริล่าตุ๊กแกออกแล้วเดินไปขยี้ดับบุหรี่ในมือทิ้ง..หันไปตบแปะๆลงตรงหน้าอีกคนแล้วเดินเข้าห้องน้ำไปทั้งๆที่รอยยิ้มยังเปื้อนอยู่บนหน้า...
ซึงฮยอนส่ายหน้าพลางอมยิ้มไปด้วย...หันไปดับบุหรี่ในมือตนบ้าง.....แล้วสาวเท้าไปที่โซฟาตัวโตปลายเตียงหยิบหนังสือนิตยสารมาเปิดเล่นรอเวลาไปเรื่อยเปื่อย
*ก๊อกๆ
เสียงเคาะประตูดึงเอาสายตาของร่างสูงเงยขึ้นไปมองที่ประตู ก่อนจะขยับกายลุกขึ้นเดินไปเปิดประตูบานใหญ่หรูหรา...
“ตื่นเช้าจัง....แดซ....”คำพูดชะงักไปเมื่อเห็นผู้มาเยือนเป็นคนละคนกับเจ้าของชื่อข้างต้น....
คิ้วเรียวขมวดเกร็งขึ้นเล็กน้อยแต่ก็เพียงแว่บเดียว....แว่บเดียวที่แสดงอาการไม่พอใจ...แว่บเดียวที่ส่งสายตารังเกียจคนตรงหน้านี่ออกไป...เพราะเรื่องงานมันค้ำคอ...ชื่อเสียงของวง...และไหนจะความน่าเชื่อถือของพี่ฮยอนซอกอีก...หน้าคมเข้มจึงกระตุกยิ้มออกมาอย่าเสียไม่ได้...
กับไอ้หมอนี่....ยิ้มธุรกิจแบบนี้...มันยังมากไปด้วยซ้ำ.....เสียงในใจดังขัดกับสิ่งที่ต้องปฏิบัติต่อคนตรงหน้า...แต่ซึงฮยอนก็ยังคงเก็บท่าทีได้ยอดเยี่ยม ไม่มีที่ติ...
“สวัสดีครับ...มิสเตอร์.พี”ร่างสูงผงกหัวให้นิดหนึ่ง พร้อมรอยยิ้มที่เจ้าตัวเรียกว่า “ยิ้มธุรกิจ”
“ไง..คุณท็อป...เมื่อคืนนอนหลับสบายมั้ย” สายตากรุ้มกริ่มเผยออกมาแบบปิดไม่มิด พลางพยายามขยับเข้าใกล้ประตู สอดส่องหาเป้าหมายอีกคน...
“ดีมากครับ ขอบคุณมาก ที่จัดหาโรงแรมดีๆให้..แต่..เอ่อ...ผมขอเวลาซักครึ่งชม.อาบน้ำแต่งตัวซักครู่นะครับ แล้วจะไปเจอที่ห้องสต๊าฟ” ท็อปกล่าวเร็วๆราวกับจะแร็พเป็นภาษาอังกฤษให้ชายอยากรู้อยากเห็นหน้าประตูฟัง ก่อนจะยกยิ้มมุมปากแล้วรีบปิดประตูลงทันที
“อ่ะ...เดี๋ย...ว.....ชิ!”ทายาทเจ้าของค่ายศิลปะป้องกันตัวยักษ์ใหญ่มองประตูไม้บานหรูข้างหน้าด้วยตาละห้อย ก่อนจะค่อยๆเดินเชิดๆไปที่ห้องสต๊าฟที่อยู่ถัดไปอีกสามห้องแทน
……………………………………..
“บ้าชิบ!...ตามมาถึงนี่เลยเหรอวะ”ซึงฮยอนสบถออกมา..พอดีกับที่จียงเดินออกมาจากห้องน้ำพอดี...ผ้าเช็ดตัวสีขาวสะอาดพันท่อนล่างไว้...แต่ท่อนบนเปลือยเปล่าหยาดน้ำใสเกาะพราวทั่วผิวสีน้ำนม...
ดูเหมือนร่างบางไม่ได้สนใจจะปกปิดมันแม้แต่น้อยเพราะมือเล็กกำลังยกขึ้นเช็ดผมเปียกๆที่ลู่ลงมาละใบหน้าหวานนั่น....ช่างเป็นการกระทำที่ท้าทายสายตาคมเป็นอย่างยิ่ง...ซึงฮยอนถอนหายใจออกมาเบาๆ...
‘ดีนะ...ที่ออกมาช้า...ไอ้บ้านั่นยังไม่ทันได้เห็น’
“มีอะไรเหรอ...เทมป์?” จียงเอียงคอมองลอดผ้าขนหนูผืนเล็กที่ปิดหน้าปิดตามองมาทางอีกคนที่ยืนพิงประตู...ก่อนจะเดินไปหยิบเสื้อผ้าในกระเป๋าออกมาแล้วเริ่มแต่งตัว...
“ไอ้บ้านั่น...มัน...ตามมาถึงนี่....ตอนนี้อยู่ในห้องสต๊าฟ..”ซึงฮยอนตอบทีละคำ ช้าๆ จียงพอได้ฟังจนจบคิ้วเรียวเริ่มขมวดมุ่น หยิบเสื้อผ้าออกมาแล้วแต่งตัวแบบรีบร้อน...คว้าโทรศัพท์ก่อนจะจรดนิ้วเรียวต่อสายไปยังเกาหลี
“พี่ฮยอนซอก! มันมาอีกแล้วอ้ะ .... อื้อ.......ไอ้บ้ากามนั่นแหละ...ใช่ๆ...ถ้าผมทนไม่ไหวต่อยมันคว่ำไป....พี่จะโกรธผมมั้ยอ่า.....ฮะ....ผมจะทน.....แต่ถ้าไม่ไหวจริงๆ......ฮะ.....พี่ท็อปเหรอ....บ้า....พี่ฮยอนซอกอะ....แค่นี้นะฮะ...บาย” ร่างเล็กคุยอยู่ซักพักก็วางสาย ซึงฮยอนก็รู้อยู่หรอก ว่าคนตรงหน้าต่อสายหาใคร โทรไปฟ้องแบบนี้มีคนเดียวนั่นแหละ...แต่ไอ้ที่ไม่เข้าใจคือสีบนหน้าของจียงตะหาก..ทำใมตอนพูดชื่อเค้าก่อนวางต้องหน้าแดงด้วยล่ะ?...
“พี่ฮยอนซอกว่าไงครับ?” ขายาวก้าวเข้าไปนั่งลงข้างๆคนตัวเล็กที่กำลังบิดไปบิดมามือกำโทรศัพท์แน่นอยู่อย่างนั้น...
“พี่ฮยอนซอกบอกว่า....ไปต่อยเค้าไม่ได้....มันเป็นงาน....” ค่อยๆพูดออกมาทีละคำ
“แล้ว?”
.
.
.
ซึงฮยอนก้มลงไปมองสบตาอีกฝ่าย เอ่ยสั้นๆเชิงถามว่า แล้วไงต่อ?
“แล้ว...ก็บอกว่า...เลี่ยงได้ก็หาทางเลี่ยงไป....ให้ทนหน่อย......”
“หมดแล้วเหรอ...แล้วชื่อพี่มันไปต่อท้ายประโยคเราได้ไงล่ะ...หืม?”
“ม...ไม่มีนี่...หูฝาดแล้วววววว....ชเวซึงฮยอน.....หูฝาดๆๆๆ” จียงสะบัดหน้ารัวๆก่อนจะเดินไปหยิบเสื้อหยิบกางเกงพับเก็บไปตามเรื่อง...
“แน่ใจเหรอ....ได้ยินเต็มสองรูหูเลยนะ....”มือใหญ่เอื้อมไปจับข้อมือคนตัวเล็กกว่า...ดึงเข้าหาเบาๆ.....ตัวบางๆเซมาปะทะกับอกแกร่ง...ซึงฮยอนก้มลงไปกอดอีกคนไว้แน่นๆจนจียงแทบหายใจไม่ออก
“อื๊อออออออ...หายใจไม่ออกอะ!!”พูดแล้วก็ดิ้นขืนอ้อมกอดแกร่งเล็กน้อย ก่อนจะพองลมจนแก้มป่องแล้วเงยหน้าขึ้นมามองหน้าอีกคนด้วยแววตาเหวี่ยงเล็กน้อย...ทำเอาอีกคนที่สวมกอดอยู่อดใจไม่ไหวที่จะก้มลงไปหอมแก้มป่องๆนั่นฟอดใหญ่แล้วกระซิบถามข้างหูเบาๆ
“บอกพี่เถอะครับ....นะ....จียงอ่า~~”ถามเสียงอ้อนขนาดนี้ ไม่ให้จียงหวั่นไหวก็ลำบากแล้วล่ะ !
“ก็....พี่เค้าบอกว่า....อยู่ใกล้ๆท็อปฮยองไว้...เดี๋ยว...เจ้านั่นก็ปกป้องนายเอง” ตาเล็กหลุบลงต่ำ หลบสายตาอีกคู่ที่จ้องมา....
“ถึงพี่ฮยอนซอกไม่บอก...พี่ก็ไม่ปล่อยให้นายอยู่ห่างพี่หรอก..จียง”ซึงฮยอนคลายอ้อมกอดออก...จับคนตัวเล็กที่ก้มหน้างุดให้หันมาตรงหน้า...ค่อยๆเชยคางมนขึ้นมา...จียงหลับตาลงช้าๆ...รอรับสัมผัสตรงริมฝีปากเหมือนที่เคย.....
.............
รอ…..
....................
สัมผัส...จากริมฝีปาก
.............
ร่างบางลืมตาขึ้นอย่างงุนงง....ไหนล่ะ สัมผัสจากริมฝีปาก??
พอมองไปที่หน้าอีกคนก็เห็นซึงฮยอนพยายามกลั้นหัวเราะอยู่ตรงหน้า...ก่อนจะอ้าปากวีนออกไปตามนิสัยดาวแม่...ริมฝีปากหยักที่รออยู่เมื่อครู่ก็ก้มลงมาจรดที่หน้าผากมน...แถมด้วยอ้อมกอดอบอุ่นที่คุ้นเคย....
“บ้าชะมัด...แบบนี้ใครจะไปโมโหลง...เทมป์บ้า.......”
“รอแป๊บนะ...เดี๋ยวพี่อาบน้ำแล้วออกไปพร้อมกัน” ร่างสูงผละออกจากอีกคนแล้วเดินคว้าผ้าเช็ดตัวสีขาวสะอาดเดินเข้าห้องน้ำไป....
..........................................................
..........................
..................
........
.....
ชายหนุ่มสองคนเดินออกมาจากห้องด้วยกันด้วยท่าทีสนิทสนม ก่อนจะนั่งลงเคียงข้างกัน ... โดยที่คนตัวโต ให้จียงนั่งลงตรงที่นั่งติดพนักพิง ที่ไม่มีเก้าอี้อีกมุมตั้งอยู่เคียงข้าง....เพื่อเป็นการตัดโอกาสในการทำตัวลุ่มล่ามของไอ้บ้ากามที่นั่งอยู่ตรงข้ามพลางส่งสายตากะลิ้มกระเหลี่ยมาให้ร่างบางข้างๆเค้าเป็นระยะๆ
ซึงฮยอนนั่งลงตรงกลางและกวักมือเรียกแดซองมานั่งริมอีกข้างนึงทันทีที่ร่างการสัมผัสกับโซฟา...รุ่นน้องเดินตามมานั่งเหมือนรู้งาน ... เพราะหลังจากวางโทรศัพท์จากจียง ยอนซอกก็ได้โทรมากำชับกับทางแดซองอีกคน ว่าให้ระวังไอ้หมอนั่นอีกที เพราะดูเหมือนว่าเค้าคนเดียวมั้ง ที่ไม่ได้โดนไอ้หมอนี่หมายหัว....คงยังไม่ตกหลุม Angle Smile สินะ หึหึ
“สวัสดีครับ...มิสเตอร์.พี…” จียงกล่าวทักทายเสียงเป็นมิตร...ความจริงก็ด้วยธุรกิจล่ะนะ ... ใครจะไปใกล้ชิดกับคนที่หวังผลออกหน้าออกตาแบบนี้ง่ายๆล่ะ ....
“ครับ...อรุณสวัสดิ์ คุณจีดราก้อน คุณท็อปและคุณแดซองด้วย...เมื่อคืนนี้ขอโทษด้วยที่ผมไม่ได้ไปรับที่สนามบินด้วยตัวเอง...พอดีติดคัดตัวเด็กในค่ายน่ะครับ” มือเรียวเอื้อมไปหยิบกาแฟขึ้นมาจิบเล็กน้อย ตอนพูดถึงค่ายศิลปะป้องกันตัวใหญ่ยักษ์ที่เป็นกรรมสิทธิ์ของครอบครัว..
“อีกอย่างช่วงนี้ผมค่อนข้างยุ่ง...ติดถ่ายละครด้วยน่ะครับ .. แต่คืนนี้ผมรับรองว่าจะไม่มีอะไรขาดตกบกพร่องเด็ดขาด....พวกคุณต้องการอะไรเป็นพิเศษรึเปล่าครับ ?” เหมือนจะอวดตัวเองนิดหนึ่งจนสามหนุ่มที่บินตรงมาจากเกาหลีสังเกตุได้ จากประโยคที่ว่าติดถ่ายละคร....อยากให้รู้ว่าเป็นดาราด้วยสินะ ....
“ขอบคุณมากครับ แต่จริงๆแล้วเรื่องไปรับที่สนามบินไม่ต้องคิดมากหรอกครับ...เรื่องเล็กน้อยเอง....”ซึงฮยอนกล่าวน้ำเสียงเรียบ ก่อนจะหันไปมองหน้าอีกสองคนแล้วพยักหน้าพร้อมกันเชิงไม่ติดใจอะไร....
“ได้ยินแบบนั้นผมก็ดีใจ...แล้วตกลงคืนนี้ต้องการอะไรเป็นพิเศษ....รึเปล่าครับ?” ท้ายเสียงออกแนวเจ้าเล่ห์ คนฟังดูก็รู้ว่าคนๆนี้หมายถึงอะไร....
...ผู้หญิงสินะ.....
“ไม่เป็นไรครับ ช่วงนี้พวกผมเหนื่อยๆ...ถ้าเป็นไปได้....ขอเป็นสระว่ายน้ำเงียบๆกับฟิตเนสส่วนตัวก็พอครับ” จียงบอกปัดข้อเสนอที่อีกฝ่ายยื่นให้และบอกความต้องการออกไปแทน...
...วันนี้จะได้ว่ายน้ำซะที ....
“โอเคครับ....ทุกอย่างที่คุณต้องการ” คู่สนทนายกมือขึ้นประกบกัน...หันไปสั่งอะไรกับเลขาสักพัก แล้วลุกขึ้นยืนเต็มความสูง
“ไปทานอาหารเช้ากันเถอะครับ ผมให้ทางโรงแรมรูมเซอร์วิสขึ้นมาแล้ว” เอ่ยชวนสามหนุ่มก่อนจะพยักเพยิดหน้าไปที่โต๊ะทานข้าวกลางห้องที่มีอาหารเช้าวางอยู่เต็มโต๊ะ
สามแบงค์ลุกขึ้นเดินตามไปอย่างเสียมิได้ ทั้งๆที่ใจจริงอยากจะแยกไปกินตามประสาพี่น้องกันสามคนใจจะขาด....
..........................................................
..............................
................
……….
เวลาล่วงเลยมาประมาณบ่ายสองโมง เป็นเวลาที่รถตู้ที่ไปรับยองเบและซึงริกำลังจะกลับมาถึงโรงแรม...
ทางฝ่ายจียง,ซึงฮยอนและแดซองนั่งรอ ร๊อ รอเวลาที่อีกสองคนจะมาถึงเพราะจะได้ถ่ายรูปให้เสร็จครบทั้งห้าคน และจะได้มูฟจากโรงแรมไปที่สยามพารากอน โดยมีผลไม้มากมายวางให้เลือกกินอยู่บนโต๊ะ โดยที่มิสเตอร์พี ขอตัวไปทำงานสักพัก โดยไม่ลืมกำชับว่าจะกลับมารับไปพารากอนด้วย...
เหมือนที่เคยให้สัมภาษณ์ผ่านรายการต่างๆที่ผ่านมา พวกเขาชอบผลไม้เมืองไทยมาก กลับมาคราวนี้...คงจะได้ติดเครื่องบินกลับไปฝากพ่อแม่พี่น้องและเหล่าวายจีแฟมมิลี่มากมายเป็นแน่
“Ayo.....” เสียงประตูเปิดที่หน้าห้อง ตามด้วยเสียงทงยองเบเพื่อนรัก ทำให้จียงหันไปยิ้มให้หนึ่งที ก่อนจะเห็นมักเน่เดินตามมาด้วยสีหน้าเนือยๆ
“ไง...เตี้ย เดินทางเหนื่อยมั้ย...แล้วมักเน่เป็นไร....”หน้าหวานๆรอยยิ้มหวานๆ แต่คำทักทายช่างเชือดเฉือนซะนี่กระไร
“นั่นปากเหรอ...ไอ้จี...” ยองเบขมวดคิ้วตอบ เอากระเป๋าเป้วางลงบนโซฟา ก่อนหันไปรับอีกใบจากน้องเล็กมาวางไว้ข้างกัน
“ไม่ค่อยสบายนิดหน่อยฮะ...พี่”ซึงริตอบเสียงอ่อยๆ แล้วเดินไปนั่งข้างๆแดซองก่อนจะหยิบแตงโมชิ้นพอดีคำเข้าปาก
“กินข้าวแล้วกินยาด้วยล่ะ...เดี๋ยวจะไม่ไหวเอา...”ซึงฮยอนพูดขึ้นบ้าง หลังจากที่เงยหน้าขึ้นจากกองผลไม้ได้....
“ฮะ...”ตอบสั้นๆ แล้วตั้งหน้าตั้งตาโซ้ยต่อ โดยไม่ลืมเขยิบที่นั่งข้างๆให้พี่กล้ามใจดีอีกคนนั่งลงข้างๆตน
สักพักต่อมาสต๊าฟก็พาทั้งสองคนที่มาทีหลังเดินออกไปถ่ายแบบในส่วนของตัวเองอีกนิดหน่อย และถ่ายรวมทั้งห้าคน....เมื่อเสร็จงานก็ได้เวลาเดินทางไปสถานที่จัดมินิคอนฯซักที
สต๊าฟชุดดำเดินขึ้นมาพร้อมกับมิสเตอร์พี เพื่อมาเรียกห้าหนุ่มให้เตรียมเดินทางไปยังรถตู้ที่จอดรออยู่หน้าโรงแรม...
ทั้งหมดค่อยๆเดินผ่านล๊อบบี้ที่มีการ์ดชุดดำยืนกันทางเดินสองข้างจากลิฟท์ไปถึงประตูรถตู้...ซึงฮยอนพยายามเดินขนาบข้างหัวหน้าวงตัวเล็กมากที่สุดเท่าที่จะทำได้...เพื่อจะปิดช่องทางจากผู้ไม่หวังดีบางคน...
แต่สิ่งที่เค้ากังวลกลับผิดคาด....เมื่อผู้ไม่ประสงค์ที่จะให้เข้าใกล้คนตัวเล็กเดินมาทางเค้า แล้วเอื้อมมือมาคล้องคอย่างเหมือนสนิทสนมมาเป็นปีก็ไม่ปาน....
ตาเรียวหันมาเจอเช่นนั้น..คิ้วบางสวยกระตุกขึ้นนิดหนึ่ง....แต่ด้วยอยู่ท่ามกลางแฟนเพลงที่มารอรับและประกอบกับต้องรักษามารยาท ... คนตัวเล็กจึงรีบเดินเร็วๆไปที่รถก่อนจะหันมามองคนรักที่อยู่ในอ้อมโอบของคนที่เค้าไม่ค่อยจะอยากเสวนาด้วยด้วยซ้ำไป
ทีโอพีซ่อนสีหน้าเจื่อนลงไปใต้รอยยิ้มแห้งๆ….ก่อนจะเดินไปที่รถพร้อมกับคนที่กอดคอเค้าอยู่...ขาเรียวกำลังจะก้าวขึ้นรถตู้ ตาก็พลันเหลือบไปเห็น...
...........
..............
กล้วย.....?
................
...........
หวีเล็กๆ.......
.........
............ของจริงรึเปล่า ???
ก้าวขึ้นไปนั่งจ้องกล้วยตรงข้ามกับจียงที่เพิ่งสังเกตุเพราะอีกคนชี้นิ้วให้ดู...
........
กินได้มั้ย?? .......
ที่บ้านเคยเห็นแต่หวีใหญ่ๆ ลูกโตๆ แต่นี่อะไร หวีเล็กๆ น่ารัก .....ไทยแลนด์only สินะ 0 q 0 อยากลองซักหวีสองหวี(คือมันเล็กไง ลูกสองลูกคงไม่พอ)
ลีดเดอร์คนเก่งมองดูกอริล่าหิวกล้วยอย่างเคืองๆ เพราะพอเห็นของโปรดอยู่ตรงหน้า ไอ้มือที่คล้องอยู่ที่คอของคนที่ถือวิสาสะก้าวตามมานั่งข้างๆเนี่ย....ดูเหมือนจะไม่สนใจจะปัดออกเลยนะ...-*-
ระหว่างทางไปสยามพารากอน....จียงได้แต่ขมวดคิ้วมองลิงที่นั่งอยู่ตรงข้ามกับกล้วยหวีเล็กจากแฟนคลับสลับกันไปมาด้วยความหงุดหงิด....โดยไม่ลืมที่จะส่งกระแสจิตดาวแม่ไปที่ไอ้มิสเตอร์พี ที่ถึงแม้จะเอามือที่คล้องคอเทมป์ออกแล้ว นั่งเนียนคุยกะยองเบและซึงริไปมือก็ยังคงพยายามเอื้อมไปแตะตัวคนรักของเค้าเป็นระยะๆ .... มันกะเอาให้ครบวงเลยใช่มะ ฮึ่ย!!~
...........
.............
..................
งานแถลงข่าวที่จัดขึ้นก่อนที่มินิคอนฯจะเริ่ม ทั้งห้าคนนั่งเรียงกันบนเก้าอี้ทรงสูง ขนาบสองข้างด้วยพิธีกรชายและล่ามอีกคน...
คำถามตามสคริปที่ผจก.แจกให้อ่านตอนอยู่บนรถถูกถามออกมาตรงเป๊ะๆ...
จะมีก็แต่คำที่ล่ามคนสวยเพิ่งจะสอนให้เจ้าแดซองกะยองเบนี่สิ ...ดูเหมือนจะชอบกันจัง...
พิธีกรทำหน้าที่ได้อย่างดี เมื่อมาถึงตอนสัมภาษณ๋ยองเบและแดซอง สองพี่น้องตาตี่ส่งมุกที่ถามมาจากล่ามข้างๆอย่างน่ารักน่าชัง
“จริงเหรอ ?”
“จริงๆ”
สำเนียงภาษาไทยน่ารักๆจากสองหนุ่มเกาหลี ทำเอาพิธีกร ล่าม รวมไปถึงสื่อมวลชนที่อยู่ในห้องแถลงข่าวหัวเราะไปกับความน่ารักนั่น
พอมาถึงทางซึงฮยอนให้สัมภาษณ์บ้าง....ไอ้คำพูดน่ะ...ไม่อะไรหรอก....แต่สายตาที่หันมาอะ...ทำเอาจียงไม่ได้สนใจเลย...ว่าอีกคนพูดเรื่องอะไร...จะหวานไปไหน ตานั่น-*-....
เมื่อเห็นคนตัวเล็กก้มหน้าหนี...ใบหูเริ่มขึ้นสีขมพู..ซึงฮยอนยิ้มออกมาเล็กน้อย ก่อนจะก้มลงไปมองหน้าอีกคนนิดหนึ่ง
“จริงเหรอ~~~~” เสียงทุ้มติดหวานน้อยๆ ช้อนเอาหน้าคนข้างๆขึ้นมามองตากันได้ทันที
จียงเงยหน้าขึ้นยิ้มกับเพดาน เพราะไม่รู้จะเอาตาไปมองทางไหนดี
มันเขิน ..........
เขินที่ไม่รู้จะมองทำใม.........
อะไรจริงไม่จริง...ไม่รู้แหละ....
แต่ตอนนี้จียงเขินจริงๆ ....>//<
...........................
เมื่อสัมภาษณ์จบลง ห้าหนุ่มเตรียมตัวอยู่ที่หลังเวที รอการเริ่มของมินิคอนเสิร์ทที่จะเริ่มขึ้นในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า.....เสียงกรี๊ดของแฟนเพลง จากVTR ของโคโลญจน์ที่พวกเค้ามาถ่ายโฆษณาให้ดังขึ้นเป็นระยะๆ....
เมื่อถึงเวลาอันสมควร ทั้งห้าคนก้าวออกมาบนเวทีด้วยความมั่นใจ
เสียงเพลงHow Gee ดังหระหึ่ม ทุกคนโยกไปตามเพลง..พร้อมแท่งไฟรูปมงกุฏสว่างไสวกวัดแกว่งไปมาอยู่ข้างเวที...
ถึงจะเป็นมินิคอนเสิร์ทเล็กๆ แต่พวกเขาทั้งห้าก็ทำเต็มที่ เพื่อวีไอพีที่อยู่ข้างหน้า....หวังว่าคราวหน้าจะได้มีโอกาสเจอกันบนเวทีใหญ่เร็วๆนี้...
จังหวะดนตรีเร่งเร้า...ความสนุกที่ได้ร้องเพลงร่วมไปด้วยกันกับแฟนเพลง....ถึงจะต่างชาติ...ต่างภาษา....แต่พวกเขารับรู้ได้....ว่าวีไอพีทุกคนรักบิ๊กแบงค์มากแค่ไหน....
...........................
..............
เมื่อพิธีกรหัวสีหน้าหนวดปากกรรไกรกล่าวว่าถึงเวลาสัมภาษณ์ห้าหนุ่มบิ๊กแบงค์...เสียงกรี๊ดดังลั่นจากเหล่าวีไอพีดังขึ้นโดยไม่ได้นัดหมาย....
เก้าอี้ทรงสูงสีดำห้าตัวถูกนำมาตั้งตรงเวทีกลมกลางฮอลล์ บิ๊กแบงค์เดินเรียงกันออกมานั่งลงบนเก้าอี้
จากทางซ้ายของเวทีจะเป็น ทีโอพี..ยองเบ..ซึงริ..จียง..แดซอง
ระหว่างการสัมภาษณ์มีการลวนลามทั้งห้าหนุ่มเล็กน้อยโดยพิธีกรปากเก่ง ... แต่เมื่อสัมภาษณ์ไปถึงคำถามหนึ่ง .... ที่จียงตอบว่า อยากได้สาวใจดีมาคอยเช็ดเหงื่อให้ เพราะเจ้าตัวเป็นคนเหงื่อออกเยอะ...
แฟนคลับจีริคงกรี๊ดกันฮอลล์แทบแตก เมื่อซึงริลุกขึ้นหยิบกระดาษมาซับหน้าให้หัวหน้าวง...
พี่ใหญ่ที่นั่งอยู่อีกมุม ก้มหน้าลงแล้วส่ายหน้าเล็กน้อย...
‘แฟนเซอร์วิสจีริกลบกระแสเทมป์จี….ตามคำสั่งเบื้องบนสินะ....’
อากัปกริยาที่แสดงออกเพียงเสี้ยวนาทีของซึงฮยอนนั้น ไม่อาจรอดสายตาเหล่าวันโซซัพพอร์ทเตอร์ที่ยืนอยู่ติดกับฝั่งที่คนตัวโตนั่งอยู่ได้หรอก....
หึหึ......บอกแล้ว วีไอพีไทย....ขี้จับผิด.....
จียงได้แต่ยิ้ม....รับการกระทำของน้องเล็ก...ตามที่ได้ตกลงกับน้องๆมาตลอด เรื่องกระแสทอมแอนด์เจอร์รี่ที่มีมาให้เห็นบ่อยจนชินตา....
‘เข้าใจกันนะ...เทมป์’ คนตัวเล็กคิดในใจเพราะรู้ดี ว่าบางทีร่างสูงที่นั่งอยู่ห่างๆนั่นก็แอบงอนที่เค้านัวเนียกับน้องเล็กอยู่บ้างบางที...
เมื่อการสัมภาษณ์จบ ก็จะเป็นการโชว์การเต้น Cover ต่อหน้าหนุ่มๆทั้งห้าคน ต่อด้วยการประกาศรางวัลผู้ชนะการเต้น และจะมีขึ้นโชว์อีกสองสามเพลง...
เสียงเพลงกึกก้องดังประสานไปกับเสียงร้องของเหล่าวีไอพี....บรรยากาศอบอุ่นที่ต่างฝ่ายต่างมอบให้กัน...พาเอาความประทับใจซึมซาบเข้าไปในใจวีไอพีไทยอย่างไม่รู้ลืม....
.............
.......................
............
คอนเสิร์ทเล็กๆปิดฉากลงอย่างสวยงาม...เมื่อกล่าวลาแฟนๆแล้ว...พวกเขาเดินออกมาขึ้นรถที่จอดรออยู่ตรงลานจอดรถ...
เมื่อเดินทางถึงโรงแรมแล้วต่างคนต่างขอแยกย้ายไปอาบน้ำอาบท่าก่อนจะนัดกินข้าวกันที่ห้องอาหารส่วนตัวที่ทางออร์กาไนซ์จองไว้ให้.....
แน่นอน....รวมมิสเตอร์พีเข้าไปด้วย....
ดินเนอร์มื้อนี้ผ่านไปอย่างราบรื่น แต่ก็แฝงด้วยรังสีอมหิตที่แผ่จากมนุษย์ดาวแม่มาเป็นระยะๆ ... แหงล่ะ...ก็ไอ้มิสเตอร์ฉี่(PEE)นั่น เกาะแกะอีกแล้ว(โว้ยย) .... จียงคว้าแก้วน้ำขึ้นมาจิบแล้ววางลงแบบไม่สบอารมณ์เท่าไหร่ ... ยองเบเห็นท่าเริ่มไม่ดี...เลยหันไปมองตา ส่งกระแสเทเลจิตไปบอกว่า ใจเย็นๆ....
ร่างบางถอนหายใจเล็กน้อย ก่อนจะรีบจัดการอาหารตรงหน้า แล้วหันไปหาคนที่ตัวเองส่งรังสีไปให้...อมยิ้มเล็กน้อย
“เอ่อ....ขอตัวไปเข้าห้องน้ำนะฮะ....”ก้มหัวนิดหนึ่งตามมารยาท แล้วเดินสาวเท้าเข้าห้องน้ำไป....
ตาคมมองตามไปยังห้องน้ำ ในใจก็รำคาญไอ้มือปลาหมึกนี่ใจจะขาด...สงสัยอยู่ในใจว่า....ตอนที่จะเคลมจียงก็เข้าใจอยู่หรอก....แต่พอเริ่มลามมาถึงเค้าเนี่ย ... มึงคิดยังง๊ายยยย...หรือจะให้กูเมะให้....นั่นก็ไม่ไหว....คิดแล้ววิงเวียน .....
นั่งนิ่งสักพัก...ร่างสูงค่อยๆขยับเก้าอี้ออกเล็กน้อย...
“ขอตัวซักพักนะครับ” ไม่ได้อยู่รอฟังคำตอบ ซึงฮยอนค่อยๆเขยิบกายเดินออกไปห้องน้ำอีกคน
“ผมก็เข้ามั่งดีกว่า...”มิสเตอร์พี เกิดว๊อนท์จะไปฉี่ อะไรตอนนี้ว๊ะ .... ทงยองเบคิดในใจ....ปล่อยไปไอ้จีเหวี่ยงกูแน่ -*-
“เอ่อ ได้ข่าวจากจียงว่าคุณเป็นนักแสดงด้วยเหรอครับ?” เอ่ยถามออกไปสกัดดาวรุ่ง
“อ้อ...ใช่ครับ จริงๆแล้วก็ไม่ค่อยมีเวลาว่างเท่าไหร่ แต่ผมเห็นว่างานแสดงก็น่าสนใจดี..”บลาๆๆๆ และอีกมากมายที่ตามมา ทำเอายองเบ ซึงริ และแดซองหันไปมองหน้ากันเซ็งๆที่ต้องมานั่งฟังไอ้หมอนี่พล่ามแทน .... เอาวะ อย่างน้อยก็รั้งไว้ได้ล่ะนะ ..... ยังงัยก็เคลียร์กันเร็วๆละกัน ไอ้คู่ในห้องน้ำน่ะ
...........
...............
เสียงน้ำไหลจากดังลอดออกมาจากประตูไม้ข้างหน้า...ซึงฮยอนค่อยๆบิดลูกบิดเงินวาวเข้าไปในห้องน้ำช้าๆ....คนตัวเล็กน่ารักของเค้ายืนหันข้างมาให้ .... มือเรียวระน้ำที่ไหลออกมาจากก็อก...ดวงตาเหม่อมองต่ำลงไปที่อ่างล้างหน้า....
คิดอะไรอยู่นะ....จียง
คนตัวโตค่อยๆปิดประตูลงเบาๆ ... ไม่ลืมที่จะล็อคกลอนด้วยอีกชั้น....เมื่อแน่ใจแล้วว่า ไม่มีคนอื่นนอกจากเขาทั้งสองอยู่ในห้องน้ำนี่...เพราะถ้าใครมาเห็นเค้ายืนคุยกันสองคนในที่แบบนี้คงดูไม่ดีแน่...
มือใหญ่ค่อยๆสอดเข้าไประหว่างเอวคอดกับแขนเรียวเล็กตรงหน้า...อีกคนตกใจหันหน้ามาอย่างรวดเร็ว...เมื่อเห็นว่าเป็นใครก็คลายอาการตกใจแล้วหันหน้ามาหาคนที่กอดตัวเองอยู่ ตาเรียวมองจ้องไปที่สายตาคม...แต่ริมฝีปาก...ไม่ยิ้มอย่างที่เคย…
“เป็นอะไรไปครับ....หืม?” เสียงทุ้มกล่าวห่วงใย ก้มลงไปให้จมูกเฉียดแก้มบาง...แล้วถอยกลับมามองหน้าคนในอ้อมกอดอีกครั้ง
“ทำใมไม่ปฏิเสธ.....?”เสียงแหลมของอีกฝ่ายเอ่ยออกมาเบาๆ แต่แค่ฟังก็รู้แล้วว่าไม่พอใจ....
“ปฏิเสธ..?..”จริงๆไม่ใช่ว่าจะไม่รู้นะ ว่าอีกคนหมายถึงอะไร แต่อยากรู้ว่าจะตอบออกมาแบบไหน เพราะจียงน่ะ ปากแข็งจะตาย...จะให้พูดว่าหวงตรงๆนี่...ยาก...แบบนับครั้งได้เลยทีเดียว
“ก็....นาย...ยอมให้ไอ้บ้านั่นกอดคอ....แล้วยังแตะโน่นแตะนี่อีก..”
ร่างบางเสมองไปที่พื้น หน้าใสแดงระเรื่อขึ้นเล็กน้อย...ปากหยักยกยิ้มเมื่อเห็นอาการน่ารักๆที่ไม่ค่อยได้เห็นเวลาหึงซักเท่าไหร่
“ก็ยังดีกว่าหมอนั่นไปยุ่งกับนาย...พี่คงทนไม่ได้...”มือข้างขวาเอื้อมไปกอบกุมมือบางมาแนบที่อกข้างซ้ายแล้วยกขึ้นมาจูบย้ำๆที่หลังมือ...
“แล้วไม่คิดว่าคนอื่นเค้าจะทนไม่ได้มั่งรึไง..” เสียงเล็กๆอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด ตรงข้ามกับใบหน้าน่ารักที่ขึ้นสีแดงมากขึ้นเรื่อยๆ ใบหน้าก้มลงมองพื้นแก้เก้อ..
ให้ตายเถอะ...จียงสาบานได้ว่าเกลียดบรรยากาศพาเขินแบบนี้ชะมัด...
ร่างบางรู้สึกได้ถึงใบหน้าร้อนผ่าวของตนและอ้อมกอดของคนตรงหน้าที่เริ่มกระชับขึ้นเรื่อยๆ จนกายทั้งสองแนบสนิท...ตาคมช้อนลงมาพร้อมกันมือข้างซ้ายที่เชยคางเรียวขึ้น พาเอาตาทั้งสองสบกันเนิ่นนาน ก่อนจะยิ้มออกมาพร้อมกัน...
เพียงเสี้ยวนาที ที่ริมฝีปากทั้งสองแตะทาบทับ...ก่อนจะค่อยๆย้ำลงไปให้ตราตรึงแนบแน่นยิ่งกว่าเดิม...ความอุ่นร้อนของลิ้นชื้นทำเอามือเรียวปะป่ายไปโอบรอบคออีกคนไว้เพื่อเป็นหลัก...
“อื้อ....เทมป์....ที่แบบนี้....”ริมฝีปากอิ่มเอ่ยทักท้วงขาดหายเป็นช่วง เนื่องด้วยปากที่ยังประกบกันอยู่ไม่ขาด
“วันนี้ทั้งวัน...พี่ไม่ได้สัมผัสนายเลย...ขอจูบนะครับ....จียง”เทมป์ผละออกมาให้อีกฝ่ายได้หายใจ...แต่คำพูดที่ออกมาจะทำเอาอีกคนลืมหายใจแทนนี่สิ.....
ริมฝีปากหยักได้รูปฉกฉวยเอาอากาศจากคนตรงหน้าอีกครั้งและอีกครั้ง .... ทั้งสองไม่อาจทราบได้เลย..ว่าจูบกันไปกี่ครั้งต่อกี่ครั้ง...รู้แค่ว่า...ต้องการ...มากกว่านี้...อยากสัมผัสคนในอ้อมกอดมากกว่านี้....
ซึงฮยอนค่อยๆยกตัวจียงขึ้นไปนั่งบนขอบอ่างล้างหน้าลายหินอ่อน โดยที่เรียวปากยังคงทาบทับกันไม่ปล่อยให้ได้พักช่วงเลยซักนิด....สัมผัสวาบหวามพาความรู้สึกเตลิดไปถึงไหนต่อไหน...มารู้สึกตัวเอาก็ตอนที่ซึงฮยอนลากไล้มือใหญ่ผ่านตุ่มไตสีน้ำตาลกลางหน้าอกทั้งสองข้างเนี่ยแหละ...
“อ๊ะ....มากกว่านี้....ม..ไม่ได้นะ”เสียงที่เปล่งออกมาห้ามปรามกลับมีแววยั่วยุอยู่ในที เมื่อคนเอ่ยกัดริมฝีปากไปด้วย ยามเอ่ยเตือนคนข้างหน้า...
‘แบบนี้จะให้ทนไหวได้ไง....น่ารักขนาดนี้...’
ซึงฮยอนรู้สึกได้ถึงความร้อนที่แล่นพุ่งพล่านอยู่กลางลำตัวของตน....ความเป็นชายที่แข็งขืน..ยามต้องการคนตรงหน้านี่
รุนแรง...อย่างบอกไม่ถูก...และมันยิ่งทวีคูณขึ้นอีกหลายเท่า เมื่อมือใหญ่ลูบไล้ไปยังตำแหน่งเดียวกันของจียง....นายก็เป็นเหมือนกันสินะ....
หน้าคมก้มลงซุกไซร้เอาความหอมจากซอกคอขาวๆของคนตัวเล็ก..มือทั้งสองทำหน้าที่ปลุกอารมณ์ตรงตุ่มไตกลางลำตัวอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง...ก่อนที่หน้าคมจะก้มลงไปไล้เล็มเอาความหวานจากหน้าอกข้างซ้ายอย่างหลงไหล....
ความร้อนแรงที่ต่างฝ่ายต่างปรนเปรอให้กัน..ทำเอาสติและเหตุผลแตกพ่ายให้อารมณ์ที่กำลังคุกรุ่นอย่างสิ้นเชิง...จากปากที่คอยห้ามตอนนี้กลับส่งเสียงหวานๆออกมาให้อีกคนครางฮือด้วยความพอใจอยู่เป็นระยะๆ ....
ทนไม่ไหวแล้วสินะ..จียง
ซึงฮยอนยิ้มให้กับแก่นกายของร่างบางที่ตอนนี้แข็งขืนขึ้นมาภายใต้กางเกงขายาวแบรนด์ดัง...ค่อยๆลูบไล้อย่างเบามือ...กดเน้นหนักลงตรงส่วนปลาย..ก่อนจะค่อยๆรูดซิปลงแล้วจัดการปลดกระดุม....ดึงกางเกงสีดำลงมาจนถึงน่องเรียว....ร่างสูงค่อยๆย่อตัวลงนั่งคุกเข่าให้ความสูงอยู่ระดับเอวของจียง
นิ้วใหญ่สัมผัสทักทายตรงปลายก่อนจะค่อยๆไล้ลงมาจนสุด...แล้วกำมือโอบรอบส่วนอ่อนไหวไว้หลวมๆ ....จียงกัดริมฝีปากรอสัมผัสวาบหวามจากคนตรงหน้า...ตาเรียวปรือมองอีกคนด้วยสายตาเหมือนจะอ้อนวอน....
“สัญญากับพี่อย่างได้มั้ย....” มือใหญ่ขยับรูดขึ้นลงช้าๆ ปลายนิ้วชี้บดคลึงที่ตรงส่วนปลายเบาๆ …. ไหล่บางกระตุกเข้าหากัน....ด้วยสัมผัสนิ้วร้อนแรง
“อะ....อะไร ....”
“สัญญาว่า...ต่อไปจะหวานออกสื่อกับมักเน่ให้น้อยลง..โอเค?” สัมผัสเสียวซ่านหยุดลงกระทันหัน ทำเอาสายตาอีกฝ่ายปรือขึ้นมามองอย่างเคืองๆ ...
“ก็...สัญญากับพี่ฮยอนซอกไว้...นี่นา....ทำต่อนะ..เทมป์”เอ่ยเสียงเบา...พ่วงด้วยประโยคขอร้อง...และแววตาอ้อนๆ
“ถ้ายอมสัญญา...จะได้ตามคำขอนะ..ตกลงมั้ย?”รอยยิ้มเจ้าเล่ห์เผยขึ้นบนริมฝีปากหยักได้รูป ก่อนจะขยับขึ้นลงอีกสองสามที ทำเอาร่างเล็กกระตุกเฮือกเพราะไม่ได้ตั้งตัว.....
“อะ...อีก....ก็ได้...จะพยายาม....อื้อออ...”
“ดีมากครับ...คนเก่ง”สิ้นสุดคำชม...เรียวนิ้วขยับขึ้นลงจากช้าค่อยๆเพิ่มความเร็วแรงมากยิ่งขึ้น...
จียงเปล่งเสียงครางออกมาอย่างสุดระงับ เมื่อรู้สึกถึงความอุ่นร้อนจากลิ้นหนาที่สัมผัสส่วนอ่อนไหวของเค้าอย่างเร่าร้อน ก่อนจะกระตุกเกร็งกับโพรงปากอุ่นที่กลืนกินส่วนนั้นเข้าไปจนสุด ขยับเข้าออกอย่างรวดเร็ว....นิ้วที่เพิ่งผละออกไปสัมผัสช่องทางร้อนด้านหลัง สะกิดเบาๆ แล้วค่อยๆกดนิ้วเข้าไปช้าๆ ดันเข้าออกเบาๆพอให้อีกฝ่ายได้ชินกับการรุกล้ำ...
สัมผัสที่ซึงฮยอนปรนเปรอให้ทั้งหน้าและหลัง ทำเอาร่างบางครางออกมาไม่เป็นภาษา เมื่อนิ้วเรียวเพิ่มจากหนึ่งเป็นสอง....ประกอบกับการรุกล้ำทางด้านหน้าก็เร่าร้อนรุนแรงจนจียงแทบลืมหายใจ ...
ซึงฮยอนกระแทกริมฝีปากเข้าไปลึกสุด...จียงกระตุกเกร็งเล็กน้อยก่อนปลดปล่อยน้ำสีขาวขุ่นเข้าสู่ปากอีกคนจนหมด...
ร่างสูงกลืนน้ำรักลงไปอย่างไม่นึกรังเกียจ ก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วก้มลงจุมพิตลงไปตรงหน้าผากมน
‘รู้สึกจะเข้ามานานเกินไปแล้ว....ช่วยไม่ได้...เก็บไว้คืนนี้ก็แล้วกัน’
คิดในใจก่อนจะก้มลงไปเอาทิชชู่เช็ดทำความสะอาดร่างกายคนตัวเล็กจากกิจกรรมเมื่อครู่....
ซึงฮยอนค่อยๆข่มใจเพื่อสะกดความแข็งขืนกลางลำตัวเอาไว้....กรามถูกขบเป็นสันนูน...ร่างกายค่อยๆสงบลง....
มือเรียวสวยยื่นเข้าไปสัมผัสลูบคลึงบริเวณเป้ากางเกงยีนส์สีซีด ทำเอาไอ้ที่กำลังสงบลงค่อยๆตื่นขึ้นมาอีกรอบ...ตาคมมองช้อนไปที่อีกคน...ที่พยายามก้มหน้าซ่อนสีหน้าแดงๆนั่นให้พ้นจากสายตาของเค้า...
“นายยังไม่เสร็จ....จะช่วย...”เสียงเบาๆลอดออกมาจากริมฝีปากน่ารัก ..
เป็นครั้งแรกที่ซึงฮยอนตัดสินใจอะไรบางอย่างได้รวดเร็วขนาดนี้
‘นานเนินก็ช่างแล้ว.....กดได้มั้ยเนี่ยยยยย...น่ารักขนาดนี้..!!~’
ริมฝีปากรุกไล่ไปที่ใบหน้าน่ารักอีกครั้ง หวังจะประทับจูบให้แนบแน่นกว่าเดิม
.............
*ก๊อกๆๆ*
“พี่ท็อป...ไอ้จี....คือ...ก่อนจะกินกันช่วยออกมาร่ำลาสปอนเซอร์หน่อยจะดีมาก...เค้าถ่วงเวลากันจนเปื่อยแล้ว...”
เสียงสวรรค์จากทงยองเบ เพื่อนรักหักสวาทของลีดเดอร์ตัวน้อยดังขึ้น ..
ซักพักประตูสีน้ำตาลบานหรูเปิดออกพร้อมกับที่ ควอนจียงเดินเชิดๆออกมา ตามด้วยทีโอพีที่หน้าเป็นตูดหมึกตามออกมาด้วยเช่นกัน
ทั้งห้าคนเดินไปส่งมิสเตอร์พีที่หน้าห้องพักด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม...(ที่มันไปซะที) ก่อนจะเดินกลับมาที่ห้องแล้วระริกระรี้เลือกกางเกงว่ายน้ำพาดบ่าไปพร้อมกับผ้าเช็ดตัวหนานุ่มคนละผืน...
เวลาว่ายน้ำ~~!!
ดูเหมือนจะมีลิงทะโมนตัวบางกับลิงกล้ามอีกสามตัวที่ดูจะเริงร่ากับการว่ายน้ำเป็นพิเศษ...จะมีก็แต่กอริล่าหน้าบูดเป็นตูดหมึกที่เดินตามมาหลังสุดบ่นกะปอดกะแปดอยู่คนเดียวนั่นแหละ
“ชิ....สดชื่นเชียวนะ...ควอนจียง....คอยดูเถอะ....”เข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันในใจ ร่างบางไม่ได้รับรู้ถึงรังสีอัลฟ่า เบต้า แกมม่าที่ส่งผ่านไปเลยซักนิด มัวแต่ร่าเริงอยู่กับฝูงลิงกล้ามทั้งสามข้างสระ
สระว่ายน้ำยามค่ำคืนดูโล่งและกว้างเมื่อไม่มีใครนอกจากห้าหนุ่มที่วิ่งเล่นกันรอบสระอย่างลิงโลด....
บรรยากาศดีๆ ลมพัดเอื่อยๆ สระว่ายน้ำเงียบๆตรงหน้าทำให้ทั้งห้าคน ยิ้มกว้างให้กัน...ได้พักซะที....หลังจากที่โหมงานหนักมาทั้งอาทิตย์...
การมาเมืองไทยบางทีก็เหมือนกับได้พักผ่อนเต็มที่...มีผลไม้อร่อยๆ...สระว่ายน้ำเงียบๆ....อากาศดีๆ...มีความสุขจังแฮะ ^^
ร่างบางข้างๆซึงฮยอนยิ้มกว้างอวดฟันเรียงสวย ทำเอาคนข้างๆเลิกเก๊กหน้าบูดแล้วอมยิ้มบ้าง..คิดอะไรอยู่ไม่รู้ล่ะ ...แต่ท่าทางจะอารมณ์ดี ...
“วู้วว....พี่ท็อป พี่จียงมาแข่งกันดีกว่า ว่าใครจะกระโดดน้ำได้เท่ห์กว่ากัน”
มักเน่ที่เล่นกับแดซองอยู่ร้องเรียก... ก่อนจะลากยองเบที่ยืนข้างๆวิ่งขึ้นไปที่สปริงบอร์ดริมสระแล้วกระโดดลงมาอย่างสนุกสนาน
“ได้เลยๆ...555+ เตรียมตัวแพ้ได้เลย ไอ้มักเน่” จียงลากมือหนาข้างๆว่ายไปที่สปริงบอร์ด....
และแล้ว..ศึกกระโดดน้ำระหว่างเหล่าลิงทั้งหลายก็ได้เริ่มขึ้น....
........................
...........................
......................
...............
เวลาล่วงไปได้ซักพัก...ยองเบขึ้นจากสระเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วขอตัวไปเยี่ยมชมฟิตเนสประเทศไทยซะหน่อย....
ส่วนแดซองกับมักเน่ดูเหมือนจะเล่นกันจนข้าวที่กินไปเมื่อหัวค่ำย่อยหมดไปแล้วเรียบร้อย....ทั้งสองจึงขอตัวไปหาอะไรกินตามระเบียบ...
จะเหลือก็แต่ซึงฮยอนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้นอนริมสระและจียงที่นั่งเอาเท้าจุ่มลงไปตีน้ำเล่นแค่สองคน...
การ์ดประจำโรงแรมที่ยืนเฝ้าอยู่หน้าสระน้ำเดินหายไปข้างในเนื่องจากใกล้เวลาที่แจ้งไว้ว่าหมดเวลางานแล้ว...
จียงรู้สึกถึงแรงน้ำสั่นไหวยามอีกคนหย่อนเท้าลงในสระ...นั่งลงเคียงข้าง
ทั้งสองคนนั่งเงียบๆเงยหน้ามองท้องฟ้ากรุงเทพฯยามค่ำคืน ที่คืนนี้มีดาวลอยอยู่ประปราย....
สวย...ไม่แพ้ที่ไหนๆ
เมื่อได้มานั่งดูด้วยกันอย่างนี้....
จียงค่อยๆเอนหลังลงนอนราบกับริมสระว่ายน้ำ หันหน้าไปมองร่างสูงข้างกาย...สบสายตาคมที่มองจ้องมา....ราวกับจะทะลุไปถึงจิตใจ
.....”มีความสุขมั้ย...จียง?”... มือหนาลูบแขนเพรียวเบาๆ
......................................................
.....มีความสุขเวลาได้อยู่ด้วยกัน......
.....เหมือนกับที่พี่มี...เวลาได้ดูแล...ได้อยู่ใกล้นาย.....
.....เวลาที่ผ่านมาอาจจะมีอะไรเกิดขึ้นมากมาย...
.....นายอาจไม่ไว้ใจ.....ไม่ยอมที่จะให้ใครจับจองหัวใจดวงนั้น……
.....แต่ขอให้รู้ไว้.....หัวใจพี่เป็นของนายเสมอ....
.....ไม่ต้องรักเท่าที่ให้ไป.....ขอแค่หันมาหากันบ้าง....
.....แค่คนสุดท้ายที่นายคิดถึง.....เท่านี้ก็ได้.....
.....ขอให้พี่ได้รักนายแบบนี้เรื่อยไปได้ใหม...จียง....
.........................................................
“อืม....มีความสุข...มากกกกกกเลยแหละ”คำตอบน่ารักมาพร้อมกับรอยยิ้มที่ซึงฮยอนคิดว่ามันสดใสที่สุดในโลก .....
……………………………………………………….
…..ความสุขของชั้น...เกิดขึ้นก็เพราะนาย....
.....คนที่ทำให้ชั้นยิ้ม...หัวเราะได้ทุกวันนี้....ก็เพราะนาย...
.....เราสองคนผ่านอะไรมาด้วยกันเยอะแยะ.....
.....ไม่ว่าชั้นจะเป็นยังงัย....ก็อยู่เคียงข้างกันมาตลอด.....
.....ขอโทษ...ที่ก่อนหน้านี้เคยทำร้ายนาย....
.....แต่ต่อจากนี้จะไม่มีแล้ว ควอนจียงคนที่เห็นแก่ตัว....คนที่ไม่เคยหยุดอยู่ที่ใคร..
.....ต่อไปนี้จะมีเพียงควอนจียงคนที่รักนายและจะเป็นของนายเพียงคนเดียว....ชเวซึงฮยอน....
............................................................
“รักจียงนะ” ร่างบางไม่อาจทราบได้ว่าริมฝีปากอุ่นร้อนของซึงฮยอนทาบทับลงมาชิดอยู่บนกลีบปากอิ่มของเค้าตั้งแต่เมื่อไหร่....คำรักที่เอ่ยออกมาทำเอาหัวใจดวงน้อยสูบฉีดเอาเลือดไหลพล่านไปทั่วร่างกาย...น้ำใสๆเอ่อรินอยู่ที่ดวงตาสวยก่อนจะทิ้งตัวไหลลงเป็นหยาดหยดข้างๆหางตาเรียว
“รัก...เหมือนกัน”คำรักสั้นๆเบาๆจากปากอีกคน สร้างรอยยิ้มให้คนที่อยู่ด้านบนได้อย่างดี...
ดีใจจนบอกไม่ถูก....ทุกครั้งที่ได้รับคำๆนี้จากคนตรงหน้า
ดวงหน้าคมลดระดับลงจรดริมผีปากกับหน้าผากนูนสวยภายใต้ผมสีลูกกวาดที่ปรกอยู่...ก่อนจะกดเน้นย้ำความเป็นเจ้าของลงไป...ด้วยจุมพิตหวาน...
มือใหญ่ค่อยๆดึงแขนเล็กขึ้นมานั่งแล้วดึงตามลงไปในสระน้ำ...ซึงฮยอนให้จียงโอบรอบคอตนไว้ แล้วกระชับร่างเข้ามาแนบชิด ฝังจมูกลงที่ซอกคอขาว...ขบเม้มสร้างรอยสีจางๆไว้ประปราย...
“พรุ่งนี้มีถ่ายนะ...อย่าให้เป็นรอยชัดล่ะ” จียงพูดยิ้มๆก่อนจะยื่นจมูกไปสัมผัสอ้อยอิ่งอยู่ริมใบหูใหญ่...ริมฝีปากไล้ระมายังแก้มนิ่มก่อนจะฝังจมูกหอมลงไปตรงลักยิ้มของคนรัก
“อืม...งั้นตรงที่กล้องไม่เห็น....ได้ใช่มั้ย?” มือใหญ่สาละวนลูบไล้ไปทั่วหน้าอก ไล่ไปที่หน้าท้องแบนราบ ก่อนจะสัมผัสจุดแข็งขืนกลางลำตัว ลูบไล้เพียงนิดพอให้อีกคนครางเบาๆ
“อา~เทมป์ ... อย่าแกล้งสิ” เสียงกระซิบยั่วข้างใบหู ทำเอาคนช่างแกล้งชักไม่แน่ใจแล้วว่าใครกันแน่ ที่กำลังโดนหลอกล่ออยู่....ใบหน้าโหดที่มักจะได้รับบทแบดบอย ยิ้มอ่อนโยนแบบที่ไม่มีใครได้เห็นนอกจากคนในอ้อมกอดนี่คนเดียว....
มือค่อยๆเลื่อนมาปลดเชือกกางเกงว่ายน้ำขาสามส่วนของจียงออก...ดึงอาภรณ์เพียงชิ้นเดียวลงมาตามเรียวขา..ทั้งที่ปากอิ่มยังดูดดุนให้ความหวานแก่กันไม่หยุด....ซึงฮยอนรู้สึกถึงความแข็งขืนที่สัมผัสอยู่ตรงหน้าท้องของตน...ก่อนจะเอื้อมมือไปปลดเชือกกางเกงตัวเองออกบ้าง ขยับเพียงน้อยนิด ให้ส่วนนั้นได้ออกมาได้ถนัด....
มือใหญ่กอบกุมส่วนนั้นของทั้งสองคนเข้าด้วยกัน ขยับขึ้นลงช้าๆ ... สัมผัสจากทั้งมือและความแข็งแกร่งของอีกฝ่าย พาเอาความรู้สึกวาบหวามไม่รู้ลืมมาสู่คนทั้งสอง....มืออีกข้างที่ว่าง เลื่อนไปยังช่องทางเล็กของจียง....ค่อยๆสอดปลายนิ้วเข้าไปหาความอุ่นร้อนที่ตัดกับความเย็นของน้ำในสระ...
ช่องทางเล็กๆบีบรัดนิ้วแน่นตึง...ซึงฮยอนเพิ่มนิ้วที่สองเข้าไปช้าๆก่อนจะดันเข้าออกสร้างความเคยชินแก่คนตัวเล็กที่เกาะไหล่เค้าอยู่...
“อึก...เจ็บ....น...น้ำมันเข้า...อ๊า...เทมป์...”เสียงเอ่ยประท้วงเมื่อซึงฮยอนค่อยๆดันนิ้วแกร่งเข้าไปลึกมากยิ่งขึ้น พาเอาความเย็นวาบจากน้ำในสระเข้าไปสู่ร่างกายอุ่นร้อนของคนตรงหน้า....
จังหวะการขยับขึ้นลงของมือที่กอบกุมส่วนอ่อนไหวของทั้งคู่ ค่อยๆเร่งเร้าขึ้น....เมื่อเห็นจียงสะบัดหน้าขึ้นซึงฮยอนก็หยุดการกระทำทั้งหมด เปลี่ยนเป็นจับขาเรียวของร่างบางมาเกี่ยวไว้ที่เอวแล้วค่อยๆจับเอาความเป็นชายที่กำลังแข็งขืนแทรกเข้าไปในตัวอีกคนช้าๆ....
ความแตกต่างของอุณหภูมิที่ตัดกันแบบกระทันหัน ทำเอาซึงฮยอนแทบคลั่ง..อยากจะแทรกตัวเข้าไปให้สุดเดี๋ยวนั้น...แต่ด้วยเกรงว่าอีกฝ่ายจะเจ็บ ...จึงเอื้อมมือข้างที่ว่างกลับไปกอบกุมส่วนอ่อนไหวข้างหน้าแล้วขยับขึ้นลงไปพร้อมๆกับเสียดกายเข้าไปทางด้านหลังให้ลึกยิ่งขึ้น...
รสสัมผัสดึงดันแข็งขืนทางด้านหลังทำเอาร่างในอ้อมอกผวาเข้าไปกอดกับคอแกร่งแล้วจิกเล็บลากเป็นทางเบาๆที่หลังอีกฝ่าย...เพื่อเป็นการระบายความอึดอัดไปได้บ้าง...
ปากอิ่มโน้มลงหาหน้าหล่อคมเพื่อรับจูบลึกล้ำ...ความหวานจากปลายลิ้นทำเอาเทมป์กระแทกกระทั้นใส่ช่องทางเล็กแรงขึ้น...ลึกขึ้น...พาเอาอีกคนร้องออกมาอย่างสุดกลั้น ….
เกมรักดำเนินไปในทางที่ควรจะเป็นได้สักพัก...เมื่อเห็นว่าคนในอ้อมกอดใกล้จะถึงสวรรค์...เทมป์ยกตัวจียงขึ้นขอบสระแล้วปีนขึ้นไป.....ก่อนจะจูงมือบางเดินไปที่เก้าอี้ริมสระตัวที่อยู่ติดกับระเบียงดาดฟ้าที่สุด ... โชคดีที่สระว่ายน้ำอยู่สูงขึ้นมาหลายชั้นมาก...คงไม่มีใครตาดีมองขึ้นมาเห็นฉากเร่าร้อนนี้ได้..ถ้าไม่ส่องกล้องดูดาวมองมาล่ะก็นะ...ด้านในของโรงแรมก็มีกันสาดสีฟ้าขาวบังอยู่ตลอดทางเดิน ....มอบความเป็นส่วนตัวให้คนทั้งสองตัดขาดจากกระจกหน้าต่างของโรงแรม.....สวรรค์ช่างเป็นใจในสังเวียนรักของซึงฮยอนครั้งนี้จริงๆ....
พี่ใหญ่ของวงนั่งเอนลงบนเก้าอี้ริมสระที่เอนลงระดับกึ่งนั่งกึ่งนอน...ดึงมือคนตัวเล็กลงมานั่งคร่อมข้างบนร่างกายแข็งแกร่ง...ฝ่ายถูกกระทำตอนนี้...หน้าแดงซะยิ่งกว่าสีกางเกงที่ตนใส่ตอนนี้อีก...
จะให้เค้าอยู่ข้างบน...ที่นี่....เนี่ยนะ???
“มาเถอะ...จียง....ทำให้พี่บ้างนะครับ”เทมป์ค่อยๆดันกายคนตัวเล็กลอยขึ้นจากหน้าตักนิดหนึ่ง...ก่อนจะจับเอาท่อนเนื้อแข็งขืนตั้งขึ้น..รอการตัดสินใจจากคนตรงหน้า...
จียงกัดริมปากแดงระเรื่อน่าสัมผัส...เอามือเล็กๆยันที่หน้าท้องอีกฝ่าย....ยกตัวขึ้น....แล้วค่อยๆปล่อยให้ท่อนเนื้อแข็งแกร่งรุกล้ำเข้ามาช้าๆ...
ความอึดอัดแผ่ซ่านไปทั่วทั้งช่องท้อง...ร่างบางค่อยๆถอนหายใจเพื่อระบายความจุกเสียดที่เพิ่งได้รับ...ก่อนจะขยับขึ้นแล้วปล่อยตัวลงช้าๆ..ย้ำๆ..
ทุกการเคลื่อนไหวอยู่ในสายตาคมทั้งหมด...ภาพคนน่ารักตรงหน้ากำลังBurn out อยู่บนร่างกายของเค้า..ทำเอาเลือดหนุ่มในกายฉีดพล่าน..ทนต่อแรงยั่วยุไม่ไหว...กระแทกกายสวนขึ้นไปตามจังหวะแห่งรักที่อีกฝ่ายจัดให้....
มือเล็กกอบกุมส่วนอ่อนไหวกลางลำตัวของตน...ขยับขึ้นลงสร้างอารมณ์ไปพร้อมกันกับที่ข้างหลังกำลังเคลื่อนไหวอยู่...ตุ่มไตสีน้ำตาลที่หน้าอกสองข้างถูกบดคลึงไปด้วยนิ้วใหญ่ของคนข้างใต้....
เสียงครางหวานสอดประสานดังออกมาเป็นระยะๆ....บ่งบอกถึงท่วงทำนองแห่งรักที่เคล้าคลอกันอยู่ไม่ห่าง....ราตรีนี้ช่างเป็นใจให้กับคนทั้งสอง....ให้ได้แนบชิดกันภายใต้ดวงดาวที่ทอแสงเจิดจรัสบนท้องฟ้า...สายลมเอื่อยๆแว่วพาเอาคำรักหวานมาสู่ห้วงคำนึง....ความสุขสม...อิ่มเอม...ถูกเติมเต็มสู่กันและกัน....
จังหวะถี่กระชั้นจากคนข้างบน ทำเอาซึงฮยอนครางฮืออยู่ในลำคออย่างสุดจะกลั้น...จวบจนความต้องการเดินทางมาจนสุดทาง...ความรู้สึกอุ่นร้อนเต็มตื้นอยู่ในกายจียง....ก่อนที่จะปลดปล่อยออกมาพร้อมๆกับอีกคน....
ร่างบางเอนร่างลงมานอนข้างๆอีกฝ่ายโดยที่ยังคงมีตัวตนของคนรักอยู่ในร่างกาย...มือเรียวกอบกุมซ้อนทับแขนที่พาดมากอดรัดเอวคอดจากด้านหลัง.....
“ชั้นเป็นของนายนะ...ซึงฮยอน” จียงเอ่ยด้วยเสียงเหนื่อยหอบ เมื่ออีกฝ่ายถอนกายออกมา...
คำที่ไม่เคยคิดว่าจะได้ยินจากคนตรงหน้า...ทำเอาร่างสูงเบิกตากว้าง...คว้าอีกคนเข้ามากอดอย่างลืมตัว...
“นายพูดจริงนะ...พี่...ดีใจที่สุดเลย...”ใบหน้าขรึมตอนนี้ยิ้มกว้างราวกับเด็กๆ ทำเอาจียงเขินกับความจริงใจของคนๆนี้อีกแล้ว
“อืม....ดูแลได้มั้ยล่ะ...ตลอดชีวิตเลยนะ” คำพูดเปื้อนไปด้วยรอยยิ้มแบบนี้ น่ารักซะจนซึงฮยอนอดที่จะก้มลงไปหอมแก้มนิ่มนั่นไม่ได้...
“พูดแล้วอย่าคืนคำล่ะ....รับดูแลตลอดชีวิตอยู่แล้วครับ...เลิกไม่ได้หรอกติดงอมแงมขนาดนี้...” อ้อมกอดรัดแรงขึ้นจนจียงแทบหายใจไม่ออกจนต้องตีไปที่แขนอีกคนเบาๆ....
เมื่อกิจกรรมแห่งรักจบลง..คนตัวโตลุกขึ้นใส่กางเกงขาสามส่วนของตนให้เรียบร้อย...ก่อนจะเดินไปหยิบของอีกคนที่นอนอยู่มาใส่ให้บ้าง...
ผ้าเช็ดตัวผืนหน้าวางห่มลงบนกายบางก่อนจะกระชับให้หายหนาวด้วยอ้อมแขนแข็งแรงอีกชั้นหนึ่ง....
“ขึ้นนอนกันเถอะ...พรุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้า...”มือหนาเอื้อมมากอบกุมพลางดึงเบาๆให้อีกฝ่ายลุกขึ้นยืน...
ขาเรียวสองคู่ก้าวเดินเคียงข้างกันไป....ห้องนอนสบายๆและเตียงนุ่มๆรอพวกเค้าอยู่..หลังจากที่เหนื่อยกันมาทั้งวัน(??)
พรุ่งนี้มีตารางงานที่จะต้องออกจากโรงแรมก่อน11โมง..พวกเราจะไปถ่ายโฆษณาตัวใหม่กัน...
วันนี้เหนื่อยมามากแล้ว ขอตัวไปนอนก่อนนะครับ
อ้อ...ช่วยจดไว้หน่อยสิครับว่าวันที่ 9 ก.ย.2010 จะเป็นวันที่ชเวซึงฮยอนจะไม่มีวันลืมไปตลอดชีวิตแน่นอนครับ...เหล่าวีไอพี^^
----------tbc------------
แถม ~*
ซึงฮยอน : “พี่รักจียงนะครับ” จูบลงหน้าผากมนแทนคำราตรีสวัสดิ์
จียง : “จริงเหรอ~~” ภาษาไทยเหมือนที่ร่างสูงกล่าวเมื่อเย็นเปล่ง
ออกมาเสียงอ้อนๆ
‘ล้อเลียนเหรอ...หึหึ’
ซึงฮยอน : “จริงจริง” ริมฝีปากประกบลงไปอีกครั้ง...อีกครั้ง...
จียง : “พอแล้ว....อื้อออ...พรุ่งนี้ตื่นเช้าน้า~~” *ดิ้นพล่าน
---- จบแถมเถอะเดี๋ยวจะยาว 55+ -----
อิ